جمعه , 8 بهمن 1400 - 12:12 بعد از ظهر

خواندنی هایی از مورگان فریمن

خواندنی هایی از مورگان فریمن

مورگان فریمن  (زاده ۱ ژوئن ۱۹۳۷) بازیگر، کارگردان و راوی آمریکایی است. فریمن که به خاطر صدای عمیق متمایزش شناخته می شود، برای نقش های مختلفش در طیف گسترده ای از ژانرهای فیلم شناخته می شود. در طول زندگی حرفه‌ای خود که بیش از پنج دهه را در بر می‌گیرد، جوایز متعددی از جمله جایزه اسکار، جایزه انجمن بازیگران سینما و جایزه گلدن گلوب دریافت کرده است.

محل تولد فریمن

فریمن متولد ممفیس، تنسی، در می سی سی پی بزرگ شد و در آنجا شروع به بازی در نمایشنامه های مدرسه کرد. او هنرهای تئاتر را در لس آنجلس خواند و در اوایل کار خود در تولیدات صحنه ای ظاهر شد. او در دهه 1970 با بازی در مجموعه تلویزیونی کودکان شرکت الکتریک به شهرت رسید. فریمن سپس در نمایشنامه‌های شکسپیر کوریولانوس و ژولیوس سزار ظاهر شد، که اولی جایزه اوبی را به ارمغان آورد. نقش مهم او در Street Smart (1987) بود که در نقش یک مرد مزاحم بازی کرد که نامزدی اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد را برای او به ارمغان آورد. او در فیلم Glory، درام بیوگرافیک Lean on Me، و کمدی-درام Driving Miss Daisy (همه 1989) به ستاره‌های بیشتری دست یافت، که مورد آخر اولین نامزدی اسکار بهترین بازیگر مرد را برای او به ارمغان آورد.

اولین همکاری فریمن

در سال 1992، فریمن در کنار کلینت ایستوود در فیلم انتقامی وسترن Unforgiven بازی کرد. این اولین همکاری از چندین همکاری با ایستوود خواهد بود. در سال 1994، او در درام زندان The Shawshank Redemption ایفای نقش کرد که برای آن نامزدی جایزه اسکار دیگر را دریافت کرد. فریمن همچنین در فیلم جنایی Se7en (1995) ساخته دیوید فینچر و درام تاریخی آمیستاد استیون اسپیلبرگ (1997) بازی کرد. فریمن جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد را برای بازی در درام ورزشی سال 2004 بچه میلیون دلاری کلینت ایستوود دریافت کرد. در سال 2009، او پنجمین نامزدی اسکار خود را برای بازی در نقش نلسون ماندلا رئیس جمهور سابق آفریقای جنوبی در فیلم Invictus اثر ایستوود دریافت کرد. فریمن همچنین برای بازی در نقش لوسیوس فاکس در سه گانه شوالیه تاریکی کریستوفر نولان (2005-2012) شناخته می شود.

فریمن چه شرکت را تاسیس کرده است ؟

فریمن علاوه بر بازیگری، درام Bopha را نیز کارگردانی کرده است! (1993). او همچنین شرکت تولید فیلم Revelations Entertainment را با شریک تجاری Lori McCreary تأسیس کرد. او دریافت کننده افتخار مرکز کندی، جایزه دستاورد زندگی AFI، جایزه Cecil B. DeMille و جایزه دستاورد زندگی انجمن بازیگران نمایشگر است. او برای بازی‌هایش در تولیدات تئاتری، برنده سه جایزه Obie شده است که یکی از معتبرترین افتخارات برای به رسمیت شناختن برتری در تئاتر است.

اوایل زندگی

مورگان فریمن در 1 ژوئن 1937 در ممفیس، تنسی به دنیا آمد. او پسر مامی ادنا (متخلص به ریور؛ 1912-2000)، معلم، و مورگان پورترفیلد فریمن (6 ژوئیه 1915 – 27 آوریل 1961)،  یک آرایشگر است که در سال 1961 بر اثر سیروز درگذشت.او سه خواهر و برادر بزرگتر دارد. بر اساس تجزیه و تحلیل DNA، برخی از اجداد او از مردم سونگهای و توآرگ نیجر بودند.برخی از پدربزرگ و مادربزرگ فریمن بردگانی بودند که از کارولینای شمالی به می سی سی پی مهاجرت کردند. فریمن بعداً متوجه شد که پدربزرگ مادری قفقازی او با مادربزرگ آفریقایی-آمریکایی فریمن در جنوب جدا شده به خاک سپرده شد، زیرا در آن زمان این دو نمی توانستند به طور قانونی با هم ازدواج کنند. آزمایش DNA نشان داد که در میان تمام اجداد آفریقایی او، کمی بیش از یک چهارم از منطقه ای که از سنگال امروزی تا لیبریا امتداد دارد و سه چهارم از منطقه کنگو-آنگولا آمده اند.

اولین بازیگری فریمن

فریمن در دوران نوزادی نزد مادربزرگ پدری خود در چارلستون، می سی سی پی فرستاده شد. او در دوران کودکی خود اغلب نقل مکان می کرد و در گرین وود، می سی سی پی زندگی می کرد. گری، ایندیانا؛ و در نهایت شیکاگو، ایلینوی. هنگامی که فریمن 16 ساله بود، به ذات الریه مبتلا شد. او اولین بازیگری خود را در 9 سالگی با ایفای نقش اصلی در یک نمایش مدرسه ای انجام داد. او سپس به دبیرستان براد استریت رفت، ساختمانی که امروزه به عنوان مدرسه ابتدایی Threadgill در گرین‌وود، می‌سی‌سی‌پی عمل می‌کند. در سن 12 سالگی، او برنده یک مسابقه نمایشی سراسری شد و در حالی که در مدرسه مستقر شد، موسیقی و تئاتر را کشف کرد.

دوران نوجوانی فریمن

فریمن در سال 1955 از دبیرستان فارغ التحصیل شد، اما بورسیه تحصیلی جزئی درام از دانشگاه ایالتی جکسون را رد کرد و به جای نام نویسی در نیروی هوایی ایالات متحده تصمیم گرفت  و به عنوان تعمیرکار رادار ردیابی خودکار خدمت کرد و به درجه یک هواپیمای کلاس 1 رسید.  پس از خدمت از سال 1955 تا 1959، او به لس آنجلس، کالیفرنیا نقل مکان کرد و در کلاس های بازیگری در خانه نمایش پاسادنا شرکت کرد. او همچنین هنرهای تئاتر را در کالج شهر لس آنجلس خواند، جایی که یک معلم او را تشویق کرد تا حرفه رقص را آغاز کند.

حرفه

1964-1988: کار اولیه و به شهرت رسیدن

فریمن به عنوان یک رقصنده در نمایشگاه جهانی 1964 کار کرد و عضو گروه تئاتر موسیقی اپرا رینگ در سانفرانسیسکو بود. او در یک نسخه شرکتی تور از The Royal Hunt of the Sun نقش آفرینی کرد و همچنین در فیلم درام سال 1965 سیدنی لومت با بازی راد استایگر به عنوان بازیگر دیگر ظاهر شد. بین مشاغل بازیگری و رقص، فریمن متوجه شد که بازیگری جایی است که قلب او در آن قرار دارد. او بعداً به یاد آورد: “پس از [شکار سلطنتی خورشید]، حرفه بازیگری من شروع شد.” فریمن اولین بازی خود را در خارج از برادوی در سال 1967، در مقابل Viveca Lindfors در The Nigger Lovers، نمایشی درباره Freedom Riders در جریان جنبش حقوق مدنی آمریکا، انجام داد،  قبل از اولین حضور در برادوی در سال 1968 در نسخه تمام سیاه Hello, Dolly! که پرل بیلی و تاکسی کالووی نیز در آن نقش آفرینی کردند.در سال 1969 او همچنین در The Dozens روی صحنه اجرا کرد.

اولین حضور حرفه ای فریمن در تلویزیون

در آغاز سال 1971، فریمن در برنامه تلویزیونی کودکان PBS The Electric Company بازی کرد که به او ثبات مالی و شناخت در بین مخاطبان آمریکایی داد. کار او در این نمایش خسته کننده بود، بنابراین او در سال 1975 کنار رفت. جوآن گانز کونی، تهیه کننده تلویزیونی، گفت که فریمن از حضور در شرکت الکتریک متنفر بود و گفت: «دوره بسیار ناخوشایندی در زندگی او بود.»  فریمن بعداً اذعان کرد که به این نمایش فکر نمی‌کند، اما از این که بوده است سپاسگزار است. بخشی از آن.اولین حضور معتبر او در یک برنامه تلویزیونی جریان اصلی در سال 1971 بود که در سال 1971 چه کسی می گوید من نمی توانم سوار یک رنگین کمان شوم، یک درام خانوادگی با بازی جک کلاگمن بود. همچنین در آن سال، او در یک نمایش تئاتر Purlie اجرا کرد. پس از یک وقفه کوتاه حرفه ای، او در سال 1978 به کار بازگشت و در دو نمایش صحنه ای ظاهر شد: 1978 The Mighty Gents، برنده جایزه Drama Desk Award و Clarence Derwent برای نقش وینو و White Pelicans فریمن به کار در تئاتر ادامه داد و یک سال بعد، در تراژدی شکسپیر کوریولانوس ظاهر شد و در سال 1980 جایزه Obie را برای نقش اصلی  و جولیوس سزار دریافت کرد.

شروع شهرت فریمن

در سال 1980، او نقش کوچکی به عنوان والتر در درام Brubaker داشت که رابرت ردفورد در آن نقش یک رئیس زندان را بازی کرد. فریمن سپس در فیلم تلویزیونی آتیکا (1980) ظاهر شد که درباره شورش زندان آتیکا در سال 1971 و عواقب آن است. یک سال بعد، او در فیلم شاهد عینی پیتر یتس به همراه ویلیام هرت و سیگورنی ویور بازی کرد. از سال 1982 تا 1984، فریمن یکی از بازیگران سریال «دنیای دیگر» با بازی معمار روی بینگهام بود. پس از چندین نقش کوچک در درام، او در ماری (1985)، اقتباسی سینمایی از Marie: A True Story توسط پیتر ماس، بازی کرد که در آن چارلز تراگبر را به تصویر کشید،  و همچنین در مینی سریال قتل‌های کودکان آتلانتا ظاهر شد. فریمن همچنین نقش کوچکی در درام That Was then… This Is Now بر اساس رمانی به همین نام اثر S. E. Hinton داشت. در اواسط دهه 1980، او شروع به پذیرفتن نقش های مکمل برجسته در فیلم‌های طبیعی، به خاطر به تصویر کشیدن شخصیت‌های عاقل و پدرانه شهرت او را به ارمغان آورد.

علاوه بر فیلم‌های تلویزیونی، در سال 1987، فریمن در خیابان اسمارت با همبازی کریستوفر ریو و کتی بیکر، نقش‌های خشن خیابانی را بازی کرد، نقشی که از نقش‌های قبلی‌اش متفاوت بود. بازی فریمن توسط منتقدان فیلم تحسین شد، از جمله راجر ایبرت که نوشت، “فریمن نقش درخشان‌تری را دارد، به عنوان مردی باهوش و بسیار سرسخت که می‌تواند جذاب یا ترسناک باشد – هر آنچه که لازم باشد… فریمن چنین شرور فراموش‌نشدنی را خلق می‌کند.” بازی فریمن برای او نامزدی جایزه اسکار برای بهترین بازیگر نقش مکمل مرد را به ارمغان آورد. فریمن بعداً گفت که خیابان هوشمند را نقش موفقیت آمیز خود می دانست.در فیلم بعدی خود، او نقش کریگ را در درام Clean and Sober به همراه مایکل کیتون و کتی بیکر، بازی کرد. اگرچه این فیلم در باکس آفیس موفق نبود، اما نقدهای منصفانه ای به دست آورد. راجر ایبرت به فیلم 4 و نیم ستاره از 5 ستاره داد و اجراها را “عالی” نامید.فریمن همچنین جوایز اوبی را برای نقش هایش به عنوان یک واعظ در موزیکال The Gospel at Colonus و در نقش هوک کولبرن در نمایشنامه Driving Miss Daisy دریافت کرد.

درخشیدن فریمن در هالیوود

1989-1996: پیشرفت در هالیوود و به رسمیت شناخته شدن در سراسر جهان

فریمن چهار فیلم در سال 1989 اکران کرد. در اولی، او در نقش گروهبان سرگرد جان رالینز در فیلم Glory به کارگردانی ادوارد زویک در مورد هنگ پیاده نظام 54 ماساچوست، دومین هنگ آفریقایی-آمریکایی ارتش اتحادیه در جنگ داخلی آمریکا بازی کرد. دسون تامسون در نوشتن برای واشنگتن پست، فریمن و دنزل واشنگتن را به خاطر “احساس صمیمانه برادری” آنها تحسین کرد. گلوری نامزد پنج جایزه اسکار و برنده سه جایزه شد: بهترین بازیگر نقش مکمل مرد برای واشنگتن، بهترین فیلمبرداری و بهترین صدا.سپس فریمن در کمدی-درام Driving Miss Daisy در کنار جسیکا تاندی و دن آیکروید بازی کرد. بر اساس نمایشنامه آلفرد اوهری، که فریمن قبلا در آن ظاهر شده بود، او دوباره نقش هوک کولبرن، راننده یک بیوه یهودی را بازی می کند. این فیلم یک موفقیت تجاری بود و 145 میلیون دلار در سراسر جهان فروخت.منتقدان فیلم عمدتاً مثبت بودند. هنری شیهان از هالیوود ریپورتر معتقد بود که اجرای فریمن و تاندی مکمل یکدیگر هستند در حالی که “کیفیت ستاره فردی” خود را حفظ می کنند. این فیلم برای نه جایزه اسکار، از جمله بهترین بازیگر مرد برای فریمن، نامزد شد.

یکی از فیلم های مورد علاقه فریمن

سومین اکران او درام زندگی‌نامه‌ای Lean on Me بود که در آن فریمن مدیر یک دبیرستان نیوجرسی را به تصویر می‌کشد که عملکرد ضعیفی دارد و مواد مخدر و جنایت‌آلود دارد. جین گالبریت از مجله ورایتی فکر می‌کرد که انتخاب فریمن «شگفت‌انگیز» بود. در نهایت در سال 1989، او در والتر هیل جانی خوش تیپ، یک درام جنایی که در آن نقش یک افسر پلیس نیواورلئان را بازی می کند، بازی کرد. در مصاحبه ای در سال 1990، فریمن گفت که گلوری یکی از آثار مورد علاقه او بود – “میراث سیاه به همان اندازه نجیب است، قهرمانانه است، مانند هر کس دیگری مملو از ماجراجویی و فتح و کشف است. فقط این است که هیچ کس آن را نمی داند.”

فریمن در شصت و دومین مراسم اسکار در سال 1990

در سال 1990، فریمن صدای فردریک داگلاس را در سریال جنگ داخلی، یک مینی سریال تلویزیونی درباره جنگ داخلی آمریکا، ارائه کرد.[41] در آن سال، او همچنین در فیلم مورد علاقه The Bonfire of the Vanities بازی کرد. با توجه به سایت جمع‌آوری نقد Rotten Tomatoes، این فیلم بر اساس 51 نقد، 16% تایید شده است. در تابستان 1990، او نقش پتروچیو را بازی کرد، نقشی که شش سال به آن فکر می کرد، در نمایشنامه شکسپیر «رام کردن بدخواه» که در تئاتر دلاکورت در شهر نیویورک افتتاح شد. او گفت: «به نظر می رسد [پتروشیو] در زندگی بسیار سرگرم کننده است.»در سال 1991، او نقش مکمل را در فیلم رابین هود: شاهزاده دزدان، یک اکشن ماجراجویی با بازی کوین کاستنر داشت. این فیلم یک موفقیت تجاری بود،  اما نظرات متفاوتی را از منتقدان به دست آورد. وینسنت کانبی از نیویورک تایمز فکر می‌کرد که فریمن علی‌رغم طرح «درهم» با «شوخ طبعی» نقش عظیم را بازی می‌کرد. فریمن همچنین The True Story of Glory Continues را روایت کرد، مستندی در مورد هنگ پیاده نظام 54 ماساچوست.

اسکارهایی که فریمن برنده شده

در سال 1992، او در وسترن نابخشوده کلینت ایستوود ظاهر شد که برنده چهار جایزه اسکار از جمله بهترین فیلم شد.این فیلم ویلیام مانی (ایستوود)، یک قانون شکن و قاتل سالخورده را به تصویر می کشد که با دوست قدیمی ند لوگان (فریمن) یک کار دیگر را انجام می دهد. Unforgiven به طور گسترده مورد تحسین قرار گرفت و یکی از منتقدان اجرای فریمن را “بی نظیر” خواند.The Power of One دومین فیلم فریمن در سال 1992 بود، اقتباسی آزاد از رمان 1989 برایس کورتنی به همین نام، که در آن او در نقش مربی بوکس، Geel Piet بازی می کرد.

اولین کارگردانی فریمن

در سال 1993، فریمن اولین کارگردانی خود را با درام Bopha!، که داستان یک پلیس سیاه پوست (دنی گلاور) را در دوران آپارتاید آفریقای جنوبی روایت می کند، انجام داد. بوفا! به ویژه برای کارگردانی فریمن با استقبال خوبی مواجه شد. هال هینسون از واشنگتن پست نوشت: “فریمن پویایی پدر و پسر را با مهارت زیاد و با سر و صدای بسیار کم بیان می کند. هیچ هیستری در رویکرد او وجود ندارد؛ در عوض، او به حقایق پایبند است و به بازیگران خود برای ارائه احساسات متکی است. نتیجه است

کنت توران از لس آنجلس تایمز نیز کارگردانی فریمن را تحسین کرد، اما فکر می‌کرد که فیلم «بیشتر قابل پیش‌بینی است تا قدرتمند».

در سال 1994، فریمن نقش قرمز، محکوم رستگاری را در درام تحسین شده «رستگاری در شاوشنک» اثر فرانک دارابونت به همراه تیم رابینز به تصویر کشید. این فیلم بر اساس رمان ریتا هیورث و رستگاری شاوشنک در سال 1982 استیون کینگ ساخته شده است. فریمن به پیشنهاد تهیه کننده لیز گلوتزر انتخاب شد، علیرغم اینکه شخصیت یک ایرلندی سفیدپوست در رمان وجود دارد. ثابت شد که فیلمبرداری چالش برانگیز است، عمدتاً به دلیل نیاز دارابونت به چندین برداشت. فریمن گفت: «پاسخ [من به او می‌دهم] این بود که نه… انجام کاری دوباره و دوباره بدون هیچ دلیل قابل تشخیصی، کمی انرژی را تضعیف می‌کند». با این وجود، اجرای فریمن توسط نیویورک تایمز “بی سر و صدا چشمگیر” و “تحرک” توصیف شد.در شصت و هفتمین مراسم اسکار، فریمن نامزد بهترین بازیگر مرد شد. از زمان انتشار، The Shawshank Redemption همچنان محبوبیت خود را در بین مخاطبان حفظ کرده است. در سال 1994، فریمن همچنین به عنوان عضو هیئت داوران چهل و چهارمین جشنواره بین المللی فیلم برلین خدمت کرد.

شیوع (1995)، یک فیلم هیجانی پزشکی به کارگردانی ولفگانگ پترسن، فیلم بعدی فریمن بود. او نقش ژنرال بیلی فورد، دکتری را بازی کرد که با شیوع یک ویروس خیالی در یک شهر کوچک سر و کار داشت. در این فیلم داستین هافمن، رنه روسو و دونالد ساترلند نیز ایفای نقش کرده‌اند. Outbreak یک موفقیت در باکس آفیس بود و ۱۸۹.۸ میلیون دلار در سرتاسر جهان فروخت، اما با واکنش متفاوت منتقدان مواجه شد. میک لاسل از سانفرانسیسکو کرونیکل فریمن را به خاطر اجرای او که ممکن است توسط بینندگان مورد قدردانی قرار نگرفته است، اعتبار بخشید. در سال 1995، فریمن همچنین با برد پیت در فیلم جنایی هفت دیوید فینچر بازی کرد، داستان دو کارآگاهی که تلاش می کنند قاتل زنجیره ای را شناسایی کنند که قتل های خود را بر اساس هفت گناه مرگبار مسیحی قرار می دهد. عملکرد فریمن واکنش مثبتی ایجاد کرد. Owen Gleiberman از Entertainment Weekly نوشت: «فریمن تقریباً همه صحنه‌ها را در سکوتی مضطرب بازی می‌کند؛ او شما را مجبور می‌کند برای شنیدن حرف‌هایش به آن خم شوید تا نشانه‌های خشم و پشیمانی را که این شوالیه خسته را تسخیر می‌کند، آشکار کنید». منتقد ورایتی. مجله بازی فریمن را “بسیار ظریف” نامید.

یک سال بعد، فریمن در «واکنش زنجیره ای» در نقش پل شانون، یک فیلم علمی تخیلی هیجان انگیز با همبازی کیانو ریوز و ریچل وایز ظاهر شد. این فیلم یک ناامیدی انتقادی و تجاری بود. سپس، او در سال 1996 در مول فلاندرز، یک درام دورهمی بر اساس رمانی به همین نام، مقابل رابین رایت انتخاب شد. این فیلم با استقبال متفاوتی روبرو شد. گرگ ایوانز از مجله ورایتی گفت که فریمن اجرای “شیرین” ارائه کرد، در حالی که منتقد نیویورک تایمز فکر می کرد که او به اشتباه انتخاب شده است.

1997-2004: موفقیت منتقدانه و بازیگر مطرح

فریمن هنگام فیلمبرداری Outbreak ابراز علاقه کرد که یک شرکت تولید فیلم راه اندازی کند. او به لوری مک کری، تهیه کننده Bopha! روی آورد تا شریک تجاری او باشد. فریمن به او توضیح داد که می‌خواهد به نمایش در صفحه نمایش دست یابد، مسائل چالش برانگیز را کشف کند و حقایق پنهان را آشکار کند، بنابراین آنها تصمیم گرفتند شرکت خود را Revelations Entertainment بگذارند.

در سال 1997، فریمن مستند برنده جایزه اسکار The Long Way Home، درباره آزادی پناهندگان یهودی پس از جنگ جهانی دوم و تأسیس اسرائیل را روایت کرد.او همچنین در حماسه تاریخی آمیستاد استیون اسپیلبرگ در کنار جیمون هونسو، آنتونی هاپکینز و متیو مک‌کانهی ظاهر شد. بر اساس وقایع در سال 1839 در کشتی برده La Amistad، فیلم بیشتر مورد استقبال قرار گرفت و چهار نامزدی در جوایز اسکار به دست آورد.با این حال، منتقد مجله Salon فکر می‌کرد که فیلم فاقد الهام است و نقش فریمن “کاملاً مرموز” بود.در همان سال، او برای نقش روانشناس الکس کراس در فیلم دختران را ببوس، فیلمی هیجان انگیز بر اساس رمانی به همین نام در سال 1995 جیمز پترسون انتخاب شد. در یک بررسی ترکیبی، پیتر استک از سانفرانسیسکو کرونیکل فکر کرد که فریمن و همبازی اشلی جاد علیرغم طرح طولانی، اجراهای قوی ارائه کردند.

فریمن در سال 1998

فریمن در ادامه در Deep Impact (1998)، یک فیلم علمی تخیلی فاجعه بار بازی کرد که در آن نقش رئیس جمهور تیم بک را بازی کرد.داستان تلاش بشریت برای از بین بردن یک دنباله دار با عرض 7 مایل (11 کیلومتر) است که قرار است با زمین برخورد کند و باعث انقراض دسته جمعی شود. این فیلم با وجود رقابت از آرماگدون، یکی دیگر از پرفروش‌ترین فیلم‌های تابستانی سال، باکس آفیس موفق شد. با ادامه ژانر فاجعه، او سپس در سال 1998 در «باران سخت» در مقابل کریستین اسلیتر بازی کرد که حول محور یک دزدی و خیانت انسان ساخته در میان یک فاجعه طبیعی در یک شهر کوچک ایندیانا بود. این فیلم مورد پسند منتقدان قرار نگرفت. لارنس ون گلدر از نیویورک تایمز شخصیت ها را «تک بعدی» و فیلم را «روتین» نامید.

فریمن در سال 2000 با نقش اصلی چارلی در کمدی پرستار بتی با بازی رنه زلوگر، کریس راک و گرگ کینیر به سینما بازگشت. این فیلم برای اولین بار در جشنواره فیلم کن با نقدهای مثبت عمده روبرو شد.

از مجله Variety فکر می کرد که فریمن و راک “شیمی شگفت انگیز” دارند.سپس در فیلم Under Suspicion (2000)، بازسازی هیجانی فیلم فرانسوی Garde à vue در سال 1981 ظاهر شد. این فیلم دوازده سال قبل از اینکه فریمن بتواند آن را تحت عنوان Revelations Entertainment تولید کند، “گردش کارتینگ” بود. او با جین هکمن همبازی شد. فریمن گفت: «کار با جین فوق‌العاده بود. کار کردن با نمادی که خیلی به آن احترام می‌گذاشتم سخت نبود».پس از اکران، Under Suspicion با استقبال گرم مواجه شد.پل تاتارا از CNN بازیگران را تحسین کرد، اما فکر کرد که فیلم “بیش از آن شلوغ است تا کاملاً سرگرم کننده باشد، و بیش از حد ساکن برای ایجاد هیجان زیاد  در سال 2001، فریمن نقش الکس کراس را در فیلم Along Came a Spider که دنباله ای بر دختران را ببوس در سال 1997 بود، تکرار کرد. این فیلم نقدهای متفاوت تا منفی دریافت کرد.سوزان ولوشزینا از USA Today مشاهده کرد که «فریمن با اقتدار نجیب گام برمی‌دارد» اما فکر می‌کرد که فیلم به یاد ماندنی نیست.

در سال 2002، فریمن در کنار بن افلک در تریلر جاسوسی مجموع همه ترس ها انتخاب شد. این فیلم بر اساس رمانی به همین نام نوشته تام کلنسی در سال 1991 ساخته شده است که درباره نقشه ای توسط یک نئونازی اتریشی برای آغاز جنگ هسته ای بین ایالات متحده و روسیه است تا بتواند یک ابردولت فاشیستی در اروپا ایجاد کند. The Sum of All Fears نقدهای متوسطی دریافت کرد، اما یک موفقیت تجاری بود و 193.9 میلیون دلار در سراسر جهان به دست آورد. سپس، فریمن در کنار اشلی جاد و جیم کاویزل در فیلم جنایات زیاد (2002)، یک فیلم هیجانی قانونی بر اساس رمانی به همین نام اثر جوزف فایندر در سال 1998 بازی کرد. داستان درباره وکیل کلر (جاد) است که شوهرش (کاویزل) در زمانی که در تفنگداران دریایی بود به جرم قتل روستاییان دستگیر و محاکمه می شود. اگرچه چندین منتقد تحت تأثیر این داستان قرار نگرفتند، آنها فریمن و جاد را به خاطر شیمی و اجراهایشان نسبت دادند.

آیا فریمن در فیلمی نقش خدا داشته است ؟

در سال 2003، فریمن به عنوان خدا در کمدی موفق بروس قادر متعال به همراه جیم کری و جنیفر آنیستون ظاهر شد. سپس در فیلم علمی تخیلی ترسناک Dreamcatcher که از رمانی به همین نام استیون کینگ در سال 2001 اقتباس شده بود بازی کرد. این فیلم باکس آفیس شکست خورد، و بیشتر نقدهای منفی را به خود اختصاص داد. Dreamcatcher دارای رتبه تایید 28٪ در سایت جمع آوری بررسی Rotten Tomatoes است. همچنین در سال 2003، فریمن در دو درام دیگر بازی کرد که به طور گسترده دیده نشدند، Levity و Guilty by Association. انتشارات او در سال 2004 کمدی The Big Bounce و درام ورزشی Million Dollar Baby بود. در دومی به کارگردانی کلینت ایستوود، فریمن یک بوکسور سالخورده سابق را به تصویر کشید. این فیلم برنده چهار جایزه اسکار از جمله بهترین فیلم، بهترین کارگردانی، بهترین بازیگر زن (هیلاری سوانک) و بهترین بازیگر نقش مکمل مرد شد و اولین جایزه اسکار را برای فریمن به ارمغان آورد .فریمن همچنین نامزد جایزه گلدن گلوب در همان بخش شد.راجر ایبرت روایت “مصطح و واقعی” فریمن را تحسین کرد،  و مجله Timeout فکر کرد که بازیگران به طور کامل نقش آنها را حفظ کرده اند.

مورگان فریمن چه بیماری دارد؟

مورگان فریمن: درماتوز پاپولوزا سیاه

همچنین با درماتوز پاپولوزا سیاه مشخص می شود، یک بیماری پوستی که باعث ایجاد نواحی برجسته تیره می شود، اغلب در افرادی با رنگ پوست تیره تر.

مورگان فریمن برای صدایش چقدر پول می گیرد؟

یکی مورگان فریمن برنده اسکار است. طبق گفته های خودی هالیوود، فریمن چیزی بین 1 تا 2 میلیون دلار دستمزد می گیرد تا صدای ویزا کارت های نقدی باشد.

آیا مورگان فریمن ثروتمند شد؟

اوایل زندگی. فریمن در 1 ژوئن 1937 در ممفیس، تنسی به دنیا آمد. فریمن کوچکترین فرزند از پنج فرزند آرایشگر مورگان پورترفیلد فریمن، پدر و معلم مدرسه میمه ادنا، در شیکاگو و می سی سی پی در خانه ای کم درآمد بزرگ شد.

مورگان فریمن چه مستندهایی را روایت کرده است؟

فریمن همچنین چندین مستند و سریال تلویزیونی از جمله :

  • سفر کیهانی (1996)،
  • برده داری و ساختن آمریکا (2004)،
  • مارس پنگوئن ها (2005) و
  • شکستن تابو (2011) را روایت کرده است.
  • او همچنین مجری و راوی سریال Through the Wormhole از سال 2010 تا 2017 بود.

آیا مورگان فریمن بچه دارد؟

بله اون از همسر خود چهار فرزند دارد به نام های :

آلفونسو فریمن
دینا فریمن
سیفولایی فریمن
مورگانا فریمن

مطلب پیشنهادی

بازیگر چندلر در فرندز

بازیگر چندلر در فرندز متیو لانگفورد پری (متولد 19 آگوست 1969) بازیگر ، کمدین ، …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *