جام جهانی ۲۰۲۶ آمریکا، کانادا و مکزیک دارد از رگ گردن به ما نزدیکتر میشود. برای اولین بار قرار است ۴۸ تیم دور هم جمع شوند و ۱۰۴ مسابقه برگزار کنند. روی کاغذ، این یک بهشت فوتبالی است؛ اما برای ما ایرانیها که در این سوی کره زمین زندگی میکنیم، این تورنمنت بیشتر شبیه به یک شکنجه روحی منظم و سازمانیافته است!
تفاوت افق زمانی ایران با کشورهای میزبان (بین ۷:۵ تا ۱۱:۵ ساعت)، قرار است سبک زندگی ما را به کل نابود کند. بیایید سناریوی محتمل این یک ماه جهنمی را با هم مرور کنیم.
بخش اول: کمدی ماجرا؛ وقتی ساعت بدن با ساعت فیفا درگیر میشود
بگذارید با بخش خندهدار (و کمی فانتزی) ماجرا شروع کنیم. فرض کنید بازی فینال یا یک بازی حساس ساعت ۰۴:۳۰ صبح به وقت تهران است.
۱. داستان تکراری «فقط ۵ دقیقه چشمامو میبندم»
شما از ساعت ۱۲ شب بیدار ماندهاید. زیر چشمانتان گود افتاده، سه لیوان قهوه اسپرسو خوردهاید و ضربان قلبتان روی ۱۸۰ است. ساعت ۳:۴۵ بامداد است و کارشناس صداوسیما دارد برای صدمین بار آنالیز سیستم دفاعی تیمها را مرور میکند. پلکهایتان سنگین میشود. با خودتان میگویید: «فقط ۵ دقیقه چشمامو میذارم روی هم تا بازی شروع شه.»
نتیجه: چشم باز میکنید، آفتاب پهن شده وسط اتاق، شبنم روی گلها نشسته، گنجشکها آواز میخوانند و شبکه ورزش دارد تکرار گلهای بازی را نشان میدهد که با نتیجه ۴-۳ به نفع تیم محبوبتان تمام شده و شما صندلی داغ داوری را از دست دادهاید!
۲. زامبیهای اداری در متروی تهران
شما قهرمان بودهاید و بازی ساعت ۴ صبح را تا آخر دیدهاید. حالا ساعت ۷:۳۰ صبح است و باید سر کار باشید. متروی خط ۱ تهران در روزهای جام جهانی بیشتر شبیه به سکانسی از سریال The Walking Dead خواهد بود.
-
کارمندانی که با چشمهای کاسه خون به افق خیره شدهاند.
-
رئیس ادارهای که خودش بازی را دیده و حالا پشت میز خوابش برده.
-
اربابرجوعی که میآید و میبیند کل سیستم اداری کشور به خاطر پاس گل دقیقه ۹۲ لیونل مسی یا امباپه تعطیل است!
بخش دوم: تراژدی ماجرا؛ گریههای بیصدا در تاریکی اتاق
اما از بعد کمدی که بگذریم، عمق فاجعه اینجاست که ما واقعاً قرار است این خاطرهسازی بزرگ را از دست بدهیم. جام جهانی فقط فوتبال نیست، زندگی است؛ و این بار دزدان زمان، آن را از ما ربودهاند.
۱. خداحافظی با دورهمیهای فوتبالی
قشنگی جام جهانی به جیغ و فریادهای دستهجمعی است. به تخمه شکستن با رفقا، به کریخوانی در کافهها و پارکها. اما ساعت ۴ صبح کدام کافهای باز است؟ چطور میتوانید وقتی کل اهل خانه خوابیدهاند، بعد از یک گل تماشایی داد بزنید؟ شما مجبورید توی سر خودتان بزنید، بالشت را جلوی دهانتان بگیرید و بیصدا در تاریکی اتاق گریه کنید تا همسایهها ۱۱۰ را خبر نکنند!
۲. اسپویل شدن؛ بزرگترین درد بشریت
بیدار میشوید، گوشی را باز میکنید تا در یوتیوب یا سایتهای ورزشی خلاصه بازی را ببینید. اما اولین چیزی که در اکسپلور اینستاگرام یا کانالهای تلگرامی جلوی چشمتان سبز میشود چیست؟
“کامبک رویایی در ساعت ۵ صبح! حذف ناباورانه برزیل!”
تمام! حس و حال دیدن خلاصه بازی هم پرید. شما ماندید و حسرت دیدن زندهی مسابقهای که کل دنیا دربارهاش حرف میزنند.
راهنمای بقا: چطور در جام جهانی ۲۰۲۶ زنده بمانیم؟
اگر نمیخواهید این جام جهانی برایتان تبدیل به یک حسرت بزرگ شود، از همین حالا باید آماده شوید:
-
تنظیم خواب به سبک خفاش: از یک ماه قبل، روزها بخوابید و شبها بیدار بمانید. (البته اگر بیکار یا فریلنسر هستید!)
-
بایکوت فضای مجازی: از لحظه اتمام بازی تا زمانی که خودتان تکرار آن را ندیدهاید، اینترنت گوشی را قطع کنید. هیچ پیامرسانی را باز نکنید.
-
خرید هدفونهای باکیفیت: برای اینکه فریادهای گزارشگر و صدای استادیوم را بشنوید بدون اینکه حکم طلاق یا اخراج از آپارتمان را امضا کنید!
کلام آخر
جام جهانی ۲۰۲۶ برای ما ایرانیها آزمون سخت «عشق و بیخوابی» است. جامی که در آن ستارهها در روز روشنِ قاره آمریکا میدرخشند و ما در تاریکترین ساعات شبِ تهران، چشم به جادوی توپ گرد میدوزیم. چه بازیها را خواب بمانیم و چه زامبیوار تماشا کنیم، این جام در تاریخ دایرهالمعارف فوتبالی ما به عنوان «جام جهانیِ شبزندهداران» ثبت خواهد شد.
شما چطور؟ برنامهتان برای بیدار ماندن در ساعت ۴ صبح چیست؟ آیا قرار است خواب را فدای فوتبال کنید یا فوتبال را فدای کار و زندگی؟
