پینکپنترس درباره موفقیت یهویی آهنگ «Illegal»: اصلاً فکر نمیکردم این همون آهنگی بشه که میترکونه!
تاجگذاری ستاره جدید پاپ: پینکپنترس و داستان موفقیت «Illegal»
روی کاور میکستیپ رنگارنگش یعنی «Fancy That»، پینکپنترس با یک تاج روی سرش میدرخشد؛ تصویری که کاملاً با سال ۲۰۲۵ همخوانی دارد، سالی که شبیه به مراسم تاجگذاری جسورترین سوپراستار جدید پاپ بریتانیا بود. از نامزدی جایزه «مرکوری» و دو تا نامزدی «گرمی» گرفته تا تور فروختهشده در انگلیس (که در آن توانست بر ترس از استیج غلبه کند و یک نمایش بینظیر راه بیندازد)، سال ۲۰۲۵ برای این هنرمند ۲۴ ساله پر از موفقیتهای سرگیجهآور بود. تیر خلاص این موفقیتها هم آهنگ هیت تابستانیاش یعنی «Illegal» بود که به عنوان آهنگ سال مجله NME انتخاب شد.
آهنگ «Illegal» با ترکیب صداهای نوستالژیک دهه ۹۰ و ریتمهای پرانرژی «درام اند بیس»، داستانی درباره خرید و فروش گل (ماریجوانا) را روایت میکند که مثل یک موج قوی آدم را میگیرد. دوران جدید کاری او حتی در متن سرد و بیروح ابتدای آهنگ هم مشخص است («اسم من پینک است و از دیدنت واقعاً خوشحالم»)؛ جملهای که انگار برای معرفی او به شنوندههای جدیدی ساخته شده که شاید او را از دوران شروع کارش به عنوان یک تهیهکننده خانگی و گوشهگیر نمیشناختند.
مجله NME سراغ پینکپنترس رفته تا جایزه معتبر آهنگ سال را به او تقدیم کند و درباره همکاریهایش با گروه کرهای SEVENTEEN، کایلی مینوگ و دیگران در آلبوم ریمیکس جدیدش، غلبه بر ترس از صحنه و اینکه چطور خارج شدن از دایره امنش جواب داده، با او گپ بزند.
متن مصاحبه
تبریک میگیم که «Illegal» به عنوان آهنگ سال ۲۰۲۵ انتخاب شد. فکر میکنی چرا اینقدر بین مردم محبوب شد؟
پینکپنترس: «واقعیتش فکر نمیکنم دلیل خیلی عمیقی داشته باشه، جز اینکه ترند شدنش توی تیکتاک خیلی کمک کرد و البته سمپلی که توش استفاده شده (آهنگ قدیمی) همیشه جذاب بوده. فکر میکنم قدرت خودِ بیت آهنگ چیزی بود که مردم واقعاً ازش خوششون اومد.»
وقتی داشتی ضبطش میکردی، میدونستی که قراره بترکونه؟
«نه اصلاً! واقعاً فکر نمیکردم این همون آهنگی بشه که اینقدر بگیره.»
متن آهنگ درباره ماریجواناست، ولی خیلی از منتقدها اشتباه برداشت کردن و فکر کردن درباره یک رابطه مخفیانه است. برات جالب بود که اینقدر برداشتهای متفاوتی ازش شد؟
«قطعاً. موقع نوشتن فکر میکردم متن آهنگ خیلی واضحه، ولی فکر کنم نشون داد که مردم چقدر به مدل آهنگهای قبلی من عادت کردن؛ واسه همین همه فکر کردن این یکی هم قراره خیلی مثبت و بیگناه باشه!» (میخندد)
تو بعد از آلبوم قبلی، ریمیکس «Fancy Some More» رو دادی که پر از همکاریهای خفن بود؛ از گروه کرهای سونتین گرفته تا آنیتا. چرا این هنرمندها رو انتخاب کردی؟
«من عاشق اینم که عجیبغریبترین آدمهای ممکن رو دور هم جمع کنم. همکاری با “نیا آرکایوز” کاملاً منطقی بود، اما “سونتین” یه انتخاب غافلگیرکننده بود. من سالهاست طرفدارشونم و باعث افتخارم بود که توی آهنگم باشن. حس کردم آهنگ Illegal برای همه دنیا قابل درکه و بهترین انتخاب برای این همکاریه.»
این آهنگ نامزد گرمی هم شد. توی این سالی که برات فوقالعاده بود، چه لحظاتی برات باورنکردنی (Pinch-me moments) بود؟
«هیچوقت فکر نمیکردم نامزد گرمی بشم، پس این اتفاق برام خیلی ارزشمند بود. همکاری با “کایلی مینوگ” هم یه رویای واقعی بود. من طرفدار پروپاقرص کایلی هستم و موقعی که منتظر بودم بیتش رو بفرسته، از شدت هیجان داشتم میمردم! وقتی دیدم توی آهنگ به خودش میگه “دختر استرالیایی” خیلی کیف کردم. اجرای تور روبروی طرفدارام هم به شکلی که قبلاً هیچوقت انجام نداده بودم، واقعاً بهم چسبید.»
توی تور جدیدت رقصنده داشتی و دیجی هم حرکات نمایشی میکرد. با توجه به اینکه قبلاً ترس شدیدی از استیج داشتی، این اجراها کمکت کرد که با ترست کنار بیای؟
«صد درصد. قبلاً خیلی وحشت داشتم، ولی این بار هم با موسیقیای که اجرا میکردم راحت بودم و هم حضور رقصندهها بهم انرژی مضاعف میداد. حس خوبی بود که کل بار هیجان دادن به جمعیت فقط روی دوش خودم نبود.»
حس میکنی این یه قدم رو به جلو برای تو بود؟
«امیدوارم. اصلاً دوست ندارم بگم میخوام چیزی رو به کسی ثابت کنم، ولی بیشترش رو میخواستم برای خودم انجام بدم. همیشه به ستارههای پاپ نگاه میکردم و میگفتم: “خدای من، من عمراً بتونم حتی نزدیک اینا بشم”، ولی فهمیدم باید بیشتر به خودم اعتماد کنم؛ حتی اگه بخوام بیشتر برقصم. چون اونقدر که توی ذهنم حس میکنم ضایع هستم، واقعاً نیستم! یه اعتمادبهنفسی هست که باید بیشتر بهش تکیه کنم و این دقیقاً همون چیزیه که لازمهی ستاره پاپ بودنه. هرچی سنم بالاتر میره، بیشتر دلم میخواد این اعتمادبهنفس ازم ساطع بشه. ما بریتانیاییها عادت داریم همیشه خاکی و متواضع باشیم، ولی من میخوام این رویه رو عوض کنم و ببینم چه حسی داره.»
آهنگهای سالِ شخصیِ خودت کدوما هستن؟
«من طرفدار شدید “آشنیکو” هستم، یه آهنگ به اسم Trinkets داره که خیلی دوستش دارم. همینطور هر کاری که “جِید” (Jade) انجام میده رو دنبال میکنم.»
پس حضور جِید توی ورژن جدید آهنگ Tonight باید برات خیلی خاص بوده باشه؟
«دقیقاً، واقعاً صداش رو دوست دارم.»
امسال از تریبونت برای کارهای سیاسی هم استفاده کردی، مثل سخنرانی توی خیریه «برای فلسطین». چقدر برات مهمه که صدات رو به این مسائل اختصاص بدی؟
«خیلی زیاد. همونطور که روی استیج گفتم، هیچ عذری برای سکوت کردن (درباره فلسطین) وجود نداره، مخصوصاً وقتی برنامه داره لایو پخش میشه. وقتی رسانههای بزرگ قرار نیست این اخبار رو پوشش بدن، خودت باید مخاطبت رو آگاه کنی. وقتی اینهمه آدم توی یک اتاق هستن و هر کدوم این رو با بقیه به اشتراک میذارن، اون تاثیری که میخوایم رو میذاره. بدون حمایت رسانههای بزرگ، همین که این شب برگزار شد خودش یه قدرت بزرگ بود و برای من اهمیت زیادی داشت.»
قبلاً گفتی کارهات رو مثل «حرکتهای فرهنگی» میبینی. حرکت بعدی چیه؟
«دلم میخواد هنرم رو خارج از موسیقی هم گسترش بدم. دوست دارم وارد سینما بشم و بازیگری رو تجربه کنم؛ امیدوارم سال آینده این اتفاق بیفته! میخوام خودم رو خارج از چیزهایی که توشون راحتم به چالش بکشم.»
نقش رویایی توی ذهنت داری؟
«همیشه دلم میخواسته توی سریال “بریجرتون” (Bridgerton) بازی کنم، ولی خب شاید یه کم زیادهخواهی باشه! در کل هر نقش تاریخی رو دوست دارم.»
یه بار گفتی که مردم فکر میکنن تو یه جورایی «غول مرحله آخر نسل زد» (Gen-Z final boss) هستی که میخوای ذهن بچهها رو خراب کنی! فکر میکنی این ذهنیت امسال عوض شد؟
«فکر کنم آره. توی کامنتها یا وقتی آدمهای بزرگتر رو از نزدیک میبینم، میگن: “ما تا امسال اسمت رو نشنیده بودیم، ولی کارهات ما رو یاد آهنگهایی میندازه که قدیما دوست داشتیم”. عاشق اینم که این رو میشنوم. من از بازسازی موسیقیهای قدیمی با حس و حال جدید لذت میبرم. اینکه کسایی که حتی زیاد اهل اینترنت نیستن تونستن با موزیک من ارتباط بگیرن، حس خیلی خوبیه.»
موسیقی پاپ دهه ۲۰۰۰ چی داره که بهت الهام میده؟
«اینکه چقدر احساسی و آزادانه بود. موسیقی اجازه داشت تجربی باشه بدون اینکه توی یک چهارچوب خاص زندانی بشه. این روزها میترسم هنرمندها کمتر جرأت تجربه کردن داشته باشن چون سریع بهشون برچسب زده میشه. قدیما سبکها و فرهنگها بیشتر با هم ترکیب میشدن و همه راحتتر و شادتر بودن.»
در پایان سال، چه حسی داری نسبت به اون چیزی که اول سال تصور میکردی؟
«میتونم بگم تقریباً همون چیزی شد که آرزوش رو داشتم. اول سال خیلی نگران بودم چون میدونستم باید کلی کار کنم و سطح خودم رو بالاتر ببرم. من همیشه فقط روی خودِ موزیک تمرکز میکردم و به استایل یا ظاهر توجهی نداشتم. الان که به آخر سال رسیدیم، حس میکنم تکتک اون کارهای کوچیک جواب دادن و خوشحالم که خودم رو مجبور کردم کارهایی رو انجام بدم که ازشون میترسیدم.»
