الور (Ellur) یک هنرمند نوظهور در سبک ایندی-پاپ است که موزیکهایش به داشتن ملودیهای درخشان (مثل طلا) معروف شده است
الور یه زمانی حتی مطمئن نبود که قراره تولد ۲۵ سالگیش رو جشن بگیره یا نه. توی آهنگ متفکرانه «Lonelier Than Heaven»، این هنرمند که اسم اصلیش الا مکناماراست، به دوران تاریک سلامت روانش فکر میکنه که روی روابطش اثر گذاشته بود؛ اون موقعها مدام با خودش کلنجار میرفت که آیا میتونه از این مسیر طولانی نوجوانی که به اشتباه به عنوان «دوران طلایی» به خوردش داده بودن، عبور کنه یا نه. نوامبر امسال، مکنامارا ۲۵ ساله شد و این لحظه رو با سنت هر سالهاش جشن گرفت: نوشتن نامهای به خودش که شامل قول و قرارهایی برای آینده است.
اون در حالی که توی یه کافه توی هلیفکس نشسته و نوشیدنی میخوره، به NME میگه: «توی نامه سال ۲۰۲۴ نوشتم که میخوام تا سال بعد بفهمم واقعاً میخوام با موسیقی چیکار کنم. حالا این اولین سالیه که واقعاً احساس متفاوتی دارم. قبلاً همیشه یه ترسی داشتم، مخصوصاً به عنوان یه زن جوان؛ چون یه فشار نامرئی و عجیب وجود داره که میگه باید قبل از ۳۰ سالگی موفق بشی وگرنه زندگیت تمومه، در حالی که اصلاً اینطور نیست. من دیگه اون فشار رو از روی خودم برداشتم.»
پنج سال بعد از اولین تکآهنگش به اسم «Reflection»، صبر و حوصله مکنامارا بالاخره داره جواب میده. با انتشار دو تا EP به نامهای «Moments» و «God Help Me Now»، سبک ایندی-پاپ اون مدام رشد کرد و پختهتر شد تا به صدایی رسید که حالا میشه اون رو کنار هنرمندایی مثل نیو الا و هالی هامبرستون قرار داد. توی آلبوم جدیدش یعنی «At Home In My Mind» که قراره بهزودی منتشر بشه، رگههایی از گیتارهای سبک The War On Drugs هم شنیده میشه؛ یه مجموعه استادانه که نشون میده مکنامارا چقدر توی ترانهسرایی جادویی و قصهگویی مهارت پیدا کرده.
در حالی که بارون دسامبر توی هلیفکس به شیشهها میکوبه، ما یک ساعت رو با مکنامارا توی پاتوق خودش میگذرونیم. درست دیوار به دیوار ما، سالن کنسرت فضای باز Piece Hall قرار داره که ۵۵۰۰ نفر ظرفیت داره؛ جایی که اون قبلاً کنسرت گروههایی مثل Boygenius رو دیده و خودش هم اونجا اجرا داشته. پدر و مادرش ۱۰ سال پیش از هم جدا شدن و اون ۵ سال اخیر رو با مادرش زندگی کرده و تو این مدت برای اینکه بتونه هزینههای موسیقی رو دربیاره، کارهای مختلفی مثل باریستایی، نظافتچی و باغبانی انجام داده.
اون تعریف میکنه: «یادمه همزمان که داشتم خونه تمیز میکردم، آهنگ هم مینوشتم. موسیقی تنها چیزی بود که بهش فکر میکردم. موقع ساندویچ درست کردن یا کار تو کافه، با خودم میگفتم یه روز میرسه که دیگه مجبور نباشم این کارها رو بکنم. الان هم دارم همین کارها رو میکنم و مشکلی ندارم. آدمهایی که میبینی و قصههایی که میشنوی… بدون این تجربهها واقعاً نمیشه نویسنده شد.»
از طرف خانواده پدریش که ایرلندی هستن، ۳۰ نفر از پسرعموهای پدرش موزیسین هستن! اون با خنده میگه: «قطعاً یه چیزی توی خونمونه، یه نیاز درونی به خوندن.» با این حال، همونقدر که گیتارهای سبک بریت-پاپ پدرش براش الهامبخش بوده، شغل مادرش به عنوان معلم هنر هم روش تأثیر گذاشته. الور میگه: «مامانم از هر انگشتش یه هنر میباره. اون ماهانه شبهای خلاقیت و مدیتیشن راه میندازه که آدمها بیان و یه شب دور از الکل، با هم ارتباط بگیرن و دوست پیدا کنن.»
ناخودآگاه، روحیه همون شبهای مدیتیشن به جامعه طرفداران مکنامارا هم سرایت کرده؛ یه پیج خصوصی اینستاگرام به اسم theellurclub. اون از همین طریق ۱۰ نفر از فالوورهاش رو دعوت کرد تا توی موزیک ویدیو آهنگ «The Wheel» بازی کنن. خودش که یه زمان طرفدار دوآتیشه گروه The 1975 بوده، حالا دلش میخواد فضایی بسازه که محوریتش ارتباط انسانی و رها بودن باشه.
اون توضیح میه: «یه جور ذوق و شوق خاصی توی همهچیز هست. حتی اگه بزرگسال باشی، فقط داشتن یک ساعت زمان برای هیجانزده شدن خیلی ارزشمنده؛ چون این همون حسیه که من موقع کنسرت رفتن داشتم. ما همه با یه چیز مشترک به هم وصلیم… تا وقتی که بتونم با حتی یک نفر ارتباط بگیرم، یعنی راه رو درست رفتم. من بیشتر از اینکه دنبال استیجهای بزرگ باشم، دنبال این ارتباطم.»
آیا میدونستی آریانا گرانده توی این برنامه ادای شخصیت معروف فیلم تنها در خانه رو درآورده؟
توی کل صحبتهامون، کلمه «ذوق و شوق» (Giddiness) مدام تکرار میشه. اون با خنده به NME میگه که سگ ۱۳ سالهاش (که اسمش رو از روی خواننده U2، بونو، گذاشته) رو با آواز خوندن آروم میکنه و بعدش بلند میخنده و میگه: «بونو عاشق آلبومه!» با وجود عمق احساسی موسیقیاش، یه گرمای مثبتاندیشی خاصی از الور ساطع میشه.
این تضاد، ویژگی اصلی آلبوم «At Home In My Mind» هست. آهنگ «Missing Kid» که سبکش شبیه کارهای سم فندر هست و آهنگ «Disintegrate» که خیلی دلیه، نشون میدن که چطور حس تنهایی و تاریکی به یه شادی تابستونی تبدیل میشه. اون اضافه میکنه: «آهنگ There She Goes از گروه The La’s خیلی شاد به نظر میاد، ولی وقتی دقیق میشی، میبینی درونش چیز دیگهایه. فکر میکنم منم همینطورم. در ظاهر شاد و برونگرام، ولی از درون خیلی درونگرا و خجالتیام.»
او ادامه میده: «زندگی برای من یه مبارزه بوده، ولی موسیقی همیشه نجاتم داده. ذهن من خیلی آشفتهست و آهنگ اصلی آلبوم رو درباره این نوشتم که دلم میخواد با خودم در صلح باشم… اون رفتارهایی که از خودت دوست نداری همیشه هستن، چه بخوای پسشون بزنی چه روشون کار کنی. موضوع اینه که خودت رو قبول کنی و به خودت فرصت و آرامش بدی تا با این قضایا کنار بیای.»
یکی دیگه از آهنگهای مهم آلبوم به اسم «Pushing Away»، اولش از عصبانیت ریشه گرفته بود، اما کمکم تبدیل شد به یه حس رهایی. الور میگه که عاشق موسیقی رقص و الکترونیکه و نباید اون رو فقط یه “دختر گیتار به دست” دید، چون سلیقه موسیقیاییش خیلی گستردهست.
فرآیند نوشتن آلبوم، در کنار مهربانیِ پارتنرش و آرامش شهر هلیفکس، به الور کمک کرد تا با حقیقت خودش روبرو بشه. یکی از این حقیقتها، برگشتن به “خودِ واقعیاش” بود؛ یعنی همون دختری که موقع رقصیدن خجالت نمیکشه و نگران “ضایع بودن” نیست. اون امیدوارم این حس آزادی به طرفدارهاش توی کنسرتها هم منتقل بشه.
یه چیز دیگه، اعتماد به نفسی بود که اصلاً فکر نمیکرد داشته باشه. اون میگه: «برای ضبط و نوشتن یه آلبوم، باید خیلی به خودت باور داشته باشی، چون داری وارد مسیری میشی که ممکنه هر روز توش شکست بخوری. من توی این مسیر به یه جور معنویت و باور به اینکه چیزی بزرگتر از ما وجود داره رسیدم. وقتی هنرمندی، داری از انرژی استفاده میکنی و حس میکنم خیلی چیزها بیدلیل کنار هم قرار نگرفتن.»
در واقع، یه جور حس سرنوشت توی جایگاهی که الان الور داره دیده میشه. اما وقتی به واقعیت نگاه میکنی، میبینی چقدر برای رسیدن به اینجا زحمت کشیده. اون توضیح میده: «شاید از لحاظ مالی هنوز کامل تامین نباشم، ولی از لحاظ وقت و تعهد، این یه کار تماموقته.» اون برای ضبط این آلبوم حمایت مالی دریافت کرد که بهش اجازه داد بیشتر از همیشه روی کارش تمرکز کنه.
اما برای آینده؟ مکنامارا لیستی از آرزوهاش داره که شامل اجرا توی جشنوارههای بزرگی مثل کواچلا و ومبلی میشه، اما یه رویای دیگه هم داره. اون اخیراً با لی مک (کمدین معروف) دیدار کرده و لی بهش قول داده که موقع سگگردانی به موزیکهاش گوش بده. الور با ذوق میگه: «اون قهرمان منه! آرزومه برم توی برنامه Would I Lie To You و توی تیم لی مک باشم. اگه این اتفاق بیفته، دیگه میتونم زود بازنشسته بشم، با اینکه هیچ ربطی به موسیقی نداره!»
اولین آلبوم الور به نام «At Home In My Mind»، در تاریخ ۱۸ بهمن (۶ فوریه) منتشر میشه.
