وقتی Tinashe آهنگ «Too Easy» را به‌عنوان تک‌آهنگ اصلی هشتمین آلبوم استودیویی‌اش، «Popstar»، منتشر کرد، اینترنت حسابی به جنب‌وجوش افتاد. خیلی‌ها دوباره به تأثیرگذاری این خواننده ۳۳ ساله بر هنرمندان دیگر، به‌خصوص تأثیر او بر فضای تصویری، حال‌وهوای آثار و حتی مسیر موسیقی K-pop، اشاره کردند. اما تأثیر Tinashe خیلی فراتر از این‌هاست. او در کنار هنرمندانی مثل Jhené Aiko، The Weeknd و Miguel، یکی از چهره‌هایی بود که به شکل‌گیری موج آلترنیتیو R&B در دهه ۲۰۱۰ کمک کرد. در سال‌های اخیر هم آهنگ‌هایی مثل «Crash Out» دوباره سبک خاص او در استفاده از ریتم‌های وست‌کوست و ترپ را به مرکز توجه آوردند؛ سبکی که در بخش‌های مختلف کارنامه‌اش، از جمله در آهنگ «Hopscotch» محصول سال ۲۰۲۰، به‌وضوح شنیده می‌شود.
در واقع، Tinashe همیشه چیزی فراتر از یک خواننده پاپ معمولی بوده؛ او خودش به یک مرجع مهم در موسیقی پاپ و دیگر سبک‌های موسیقی تبدیل شده است.
اما در «Popstar»، Tinashe تمام این حرف‌وحدیث‌ها را کنار می‌زند و اصلاً وارد بحث درباره ارزش و جایگاه خودش نمی‌شود. او به‌جای تلاش برای اثبات خودش، در این آلبوم سعی می‌کند تمام جنبه‌های مختلف ستاره بودن و زن بودن را بپذیرد و به آن‌ها فضا بدهد.
در ابتدای آلبوم و آهنگ «Sunglasses» می‌خواند: «عینک آفتابی زده‌ام / انگار دیگر هیچ چیز در دنیا مهم نیست.» و بعد اضافه می‌کند: «اسپیکرها آن‌قدر بلندند / که موسیقی برای من حکم مذهب را دارد.»
فضای موسیقایی این آهنگ عمداً شلوغ و پر از جزئیات است، اما در میان این حجم از صدا، وکال‌های مرموز و کمی ترسناک Tinashe همه‌چیز را کنترل می‌کنند. اینجا هیچ شکی وجود ندارد که او خودش معمار دنیایی است که ساخته.
«Too Easy» و «Melatonin» هم پشت سر هم از راه می‌رسند و با ترکیبی از هایپرپاپ، EDM، دنس، اسیدهاوس و سینت‌های پررنگ، شنونده را وادار می‌کنند همراه موسیقی حرکت کند.
با این حال، همه‌چیز در دنیای شهرت به همین راحتی که Tinashe می‌گوید نیست. او در «Empty Stadium» از شک، سندرم ایمپاستر و پارانویا حرف می‌زند؛ چیزهایی که می‌توانند تمام آن اعتمادبه‌نفس را زیر سؤال ببرند. فضای آهنگ هم مثل خاطراتی که Tinashe تعریف می‌کند، حال‌وهوایی شبانه و تاریک دارد. نتیجه، تأملی صادقانه و لطیف درباره فشارهای روانی و آسیب‌هایی است که شهرت و ثروت می‌توانند به همراه داشته باشند.
اما وقتی به «Twentyfive Eight» می‌رسیم، موضع Tinashe درباره دنبال کردن عدد و رقم کاملاً روشن می‌شود. او می‌گوید: «اگر در مسابقه موش‌ها برنده شوی و نفر اول باشی، باز هم یک موشی.»
روی ترکیبی از موسیقی دیپ‌هاوس و سازهای آکوستیک با حال‌وهوای فانک، این هنرمند چندوجهی حاضر نیست خودش را اسیر کمال‌گرایی کند. او می‌گوید: «تو چیزی فراتر از دستاوردهایی هستی که به آن‌ها می‌رسی.»
در قطعه آرام و دلنشین «Popstar» هم Tinashe حتی بی‌نظمی و آشفتگی را می‌پذیرد و خودش را در میان همین هرج‌ومرج زیبا می‌بیند.
شاید همیشه جذابیت Tinashe همین بوده است؛ از «2 On» و «Superlove» گرفته تا «Nasty» و «No Broke Boys». موفقیت او هیچ‌وقت یک مسیر مستقیم و قابل پیش‌بینی نداشته است. او همیشه رویکردی چندوجهی، غوطه‌ورکننده و آزاد به موفقیت و هنر داشته و هیچ فرمول مشخصی برای رسیدن به موفقیت یا بیان هنری‌اش دنبال نکرده است.
همین ویژگی است که باعث می‌شود همچنان جذاب باشد. وقتی دکمه پخش را می‌زنید، دقیقاً نمی‌دانید قرار است در آهنگ بعدی چگونه شما را غافلگیر کند و چه چیزی برای درگیر کردن گوشتان رو کند.
«Popstar» در عین حال تلاش می‌کند انسان واقعی پشت این چهره مرموز را هم به ما نشان دهد. Tinashe در زندگی شخصی‌اش نیز همان‌قدر محکم و قاطع است. در قطعه «Flashbacks» که فضایی پیانویی دارد، این خواننده اهل برج دلو می‌خواند: «دست‌هایت را روی بدنم بگذار.» Tinashe در کنار تمام سخت‌کوشی‌اش، برای لذت بردن و بازیگوشی هم جا باز می‌کند؛ حتی می‌توان گفت آن را از دیگران طلب می‌کند.
اما فراتر از این وجه اغواگرانه، Tinashe به‌اندازه کافی آگاه است که بداند چه زمانی باید کنار بکشد. در «I’d Rather Be Alone» و روی گیتار الکتریک آرام و تأمل‌برانگیز، او ترجیح می‌دهد مجرد بماند تا اینکه دوباره وارد رابطه‌ای شکست‌خورده با عشق‌های گذشته شود.
«Popstar» در نهایت تعادلی میان اعتمادبه‌نفس و درون‌نگری است؛ آلبومی که در آن Tinashe اجازه می‌دهد دنیا کمی بیشتر او را بشناسد، نه برای اینکه تأیید دیگران را به دست بیاورد، بلکه برای اینکه سختی‌ها و فراز و نشیب‌های یک زن سیاه‌پوست در هالیوود را به تصویر بکشد.
رسیدن به چنین سطح محکمی از عزت‌نفس، به این معناست که آدم باید زرهی را که سال‌ها برای محافظت از خودش ساخته، کنار بگذارد و دوباره خودش را از نو بسازد.
Tinashe در «Popstar» از زیر نور شدید توجه فرار نمی‌کند؛ برعکس، بالاخره متوجه شده که از همان ابتدا، خودش چراغ اصلی مسیر خودش بوده است.
