تیم های راگبی چندنفره هستند ؟

راگبی ، که به طور معمول به سادگی راگبی یا راگبی یونیون خوانده می‌شود، یک ورزش گروهی نزدیک با برخورد فیزیکی است که در نیمه اول قرن نوزدهم در مدرسه راگبی در انگلستان شکل گرفت. اساس راگبی بر پایه دویدن با توپ در دست است. رایج‌ترین شکل این بازی، بین دو تیم ۱۵ نفره برگزار می‌شود که از یک توپ بیضی شکل در زمینی مستطیلی به نام زمین (Pitch) استفاده می‌کنند. این زمین در دو انتهای خود دارای تیرهای دروازه به شکل حرف H است. با مجله عمومی همراه باشید تا عولاه بر اینکه بدانید تیم های راگبی چند نفره هستند قوانین و نکات مهم آن همین طور تاریخچه ی طول و دراز آن را نیز بدانید .

محبوبیت راگبی در جهان چه میزان است ؟

راگبی ورزشی محبوب در سراسر جهان است که افراد بدون توجه به جنسیت، سن یا جثه آن را بازی می‌کنند. در سال ۲۰۲۳، بیش از ۱۰ میلیون نفر در سراسر جهان راگبی بازی می‌کردند که ۸.۴ میلیون نفر از آن‌ها بازیکن ثبت‌شده بودند. هیئت جهانی راگبی (World Rugby)، که قبلاً با نام هیئت بین‌المللی فوتبال راگبی (IRFB) و هیئت بین‌المللی راگبی (IRB) شناخته می‌شد، از سال ۱۸۸۶ به عنوان نهاد حاکم بر راگبی فعالیت می‌کند و در حال حاضر ۱۱۶ کشور عضو کامل و ۱۸ عضو وابسته دارد.

تعداد بازیکنان تیم راگبی

تعداد بازیکنان در یک تیم راگبی به نوع راگبی که بازی می‌شود بستگی دارد:

• راگبی ۱۵ نفره: رایج‌ترین نوع راگبی است که در آن هر تیم از ۱۵ بازیکن تشکیل می‌شود.
• راگبی ۱۳ نفره: این نوع راگبی بیشتر در استرالیا، نیوزیلند و انگلستان محبوب است و در آن هر تیم از ۱۳ بازیکن تشکیل می‌شود.
• راگبی ۷ نفره: نوعی راگبی سریع و پر هیجان است که در آن هر تیم از ۷ بازیکن تشکیل می‌شود. راگبی ۷ نفره از سال ۲۰۱۶ به عنوان یک رشته ورزشی المپیکی به رسمیت شناخته شده است.

در هر نوع راگبی، بازیکنان به موقعیت‌های مختلفی مانند مهاجم، هافبک و مدافع تقسیم می‌شوند. هر موقعیت وظایف و مسئولیت‌های خاص خود را در زمین بازی دارد.

علاوه بر ۱۵ یا ۱۳ بازیکن اصلی، تیم‌های راگبی ممکن است تعدادی بازیکن ذخیره نیز داشته باشند که می‌توانند در طول بازی به جای بازیکنان مصدوم یا خسته به میدان بروند.

تعداد داوران در یک بازی راگبی نیز می‌تواند بسته به سطح بازی متفاوت باشد. در یک بازی بین‌المللی، معمولاً یک داور اصلی و دو داور کناری وجود دارد.

تعداد بازیکنان ذخیره در راگبی به نوع راگبی که بازی می‌شود و همچنین قوانین مسابقات خاص بستگی دارد.

به طور کلی:

• راگبی ۱۵ نفره: حداکثر ۷ بازیکن ذخیره می‌توانند برای یک تیم در یک بازی ۱۵ نفره راگبی نام‌نویسی کنند. با این حال، فقط ۳ بازیکن می‌توانند در طول بازی تعویض شوند.
• راگبی ۱۳ نفره: حداکثر ۱۲ بازیکن ذخیره می‌توانند برای یک تیم در یک بازی ۱۳ نفره راگبی نام‌نویسی کنند. با این حال، فقط ۷ بازیکن می‌توانند در طول بازی تعویض شوند.
• راگبی ۷ نفره: حداکثر ۵ بازیکن ذخیره می‌توانند برای یک تیم در یک بازی ۷ نفره راگبی نام‌نویسی کنند. با این حال، فقط ۳ بازیکن می‌توانند در طول بازی تعویض شوند.

توجه به این نکته مهم است که قوانین مربوط به بازیکنان ذخیره ممکن است در مسابقات مختلف، مانند مسابقات ملی، بین‌المللی و باشگاهی، متفاوت باشد.

تاریخچه راگبی از اول تا کنون

در سال 1845، دانش آموزان مدرسه راگبی اولین قوانین این ورزش را نوشتند. سایر رویدادهای مهم در توسعه اولیه راگبی، تصمیم باشگاه “بلک‌هیث” برای ترک فوتبال در 1863 و جدایی راگبی یونیون از راگبی لیگ در 1895 بود. راگبی یونیون به طور سنتی ورزشی آماتوری محسوب می‌شد، اما در سال 1995 محدودیت‌های رسمی برای پرداخت به بازیکنان برداشته شد و برای اولین بار، این بازی در سطح بالا به طور آشکار حرفه‌ای شد.

راگبی یونیون از کشورهای “هوم نیشنز” (انگلیس، ایرلند، اسکاتلند و ولز) گسترش یافت و دیگر پیشگامان اولیه این ورزش شامل استرالیا، نیوزیلند، آفریقای جنوبی و فرانسه بودند. این ورزش عمدتا در بریتانیا، ایرلند، فرانسه، گرجستان، اقیانوسیه، آفریقای جنوبی، آرژانتین و در سال‌های اخیر در ایتالیا، ژاپن، آمریکای جنوبی، ایالات متحده، کانادا و اروپای شرقی طرفداران زیادی دارد. رشد راگبی یونیون همزمان با گسترش امپراتوری بریتانیا و همچنین از طریق طرفداران فرانسوی (راگبی اروپا) در اروپا صورت گرفت. کشورهایی که راگبی یونیون را به عنوان ورزش ملی خود پذیرفته‌اند عبارتند از فیجی، گرجستان، ماداگاسکار، نیوزیلند، ساموآ، تونگا و ولز.

اولین مسابقه بین المللی فوتبال راگبی چه زمانی و چگونه برگزار شد ؟

اولین مسابقه‌ی بین‌المللی راگبی در سال 1871 بین اسکاتلند و انگلیس در شهر ادینبورگ برگزار شد. جام جهانی راگبی که اولین بار در سال 1987 برگزار شد، هر چهار سال یک بار برگزار می‌شود. مسابقات قهرمانی شش ملت در اروپا و مسابقات قهرمانی راگبی در نیمکره جنوبی از دیگر رقابت‌های مهم بین‌المللی هستند که به صورت سالانه برگزار می‌شوند.

رقابت‌های باشگاهی و استانی در سطح ملی شامل لیگ برتر در انگلستان، تاپ 14 در فرانسه، لیگ برتر نیوزلند، لیگ یک در ژاپن و جام حذفی در آفریقای جنوبی است. سایر رقابت‌های باشگاهی فرامرزی شامل لیگ قهرمانی راگبی متحد با تیم‌هایی از ایرلند، ایتالیا، اسکاتلند، آفریقای جنوبی و ولز، جام قهرمانان راگبی اروپا و سوپر راگبی پاسیفیک با حضور تیم‌هایی از استرالیا، نیوزیلند و جزایر اقیانوس آرام است.

ریشه فوتبال راگبی از کجاست ؟

اشکال ابتدایی فوتبال شامل “هارپاستوم” رومی‌ها بود که دو تیم برای پرتاب توپی بزرگ به تور حریف مبارزه می‌کردند و برای تصاحب توپ با هم می‌جنگیدند. ایرلندی‌های قرون وسطی “کِید” بازی می‌کردند که در آن با یک مثانه باد‌شده می‌دویدند و از درختان خمیده به عنوان دروازه استفاده می‌کردند. ولزی‌ها بازی بین محله‌ای با توپی چوبی به نام “کناپن” داشتند. فرانسوی‌ها “سول” و گرجستانی‌ها “للو” بازی می‌کردند.

تا سال 1803 در مدرسه راگبی، “فوتبال” به عنوان یک بازی کاملاً جا افتاده بود و در دهه 1830، “دویدن با توپ در دست” مجاز بود، اما با خطاهایی مانند لگد زدن به ساق پا و گرفتن یقه همراه بود.

در اوایل شکل‌گیری راگبی، مدارس شبانه‌روزی بزرگ هر کدام از قوانین متفاوتی پیروی می‌کردند و دانش‌آموزان سابق مدارس راگبی و ایتون سعی می‌کردند قوانین مورد علاقه خود را به دانشگاه‌هایشان منتقل کنند. رویداد مهمی در توسعه اولیه راگبی تدوین مجموعه قوانین مکتوب در مدرسه راگبی در سال 1845 بود و پس از آن قوانین کمبریج در سال 1848 تدوین شد.

جدایی فوتبال از فوتبال راگبی چگونه رخ داد ؟

نهاد حاکم ملی، “اتحادیه فوتبال” (FA) که در سال 1863 تأسیس شد، تدوین مجموعه‌ای از قوانین جهانی فوتبال را آغاز کرد. این قوانین جدید به طور خاص دویدن با توپ در دست و همچنین لگد زدن به ساق پا (که هر دو تاکتیک‌های قانونی و رایج تحت قوانین مدرسه راگبی بودند) را ممنوع کرد. در اعتراض به وضع قوانین جدید، باشگاه بلک‌هیث و چندین باشگاه دیگر که طرفدار “قوانین راگبی” بودند، از اتحادیه فوتبال جدا شدند. اگرچه این باشگاه‌ها به زودی لگد زدن را ممنوع کردند، جدایی آن‌ها دائمی شد و قوانین تدوین‌شده‌ی اتحادیه فوتبال به عنوان “فوتبال انجمن” شناخته شد، در حالی که باشگاه‌هایی که طرفدار “قوانین راگبی” بودند، در سال 1871 “اتحادیه راگبی فوتبال” را تشکیل دادند و کد ورزشی آن‌ها به عنوان “راگبی فوتبال” شناخته شد.

در سال 1895، انشعاب بزرگی در راگبی فوتبال انگلیس رخ داد که طی آن بسیاری از باشگاه‌های شمال انگلستان به دلیل جبران خسارت بازیکنان بابت زمان از دست‌رفته از محل کارشان، از اتحادیه راگبی استعفا دادند. این جدایی، شکاف‌های اجتماعی و طبقاتی در این ورزش در انگلستان را برجسته کرد. اگرچه قوانین بازی عامل اصلی این جدایی نبود، اما تیم‌های جدا شده متعاقباً برخی از تغییرات قوانین را اتخاذ کردند و این به کد جداگانه‌ی “راگبی لیگ” تبدیل شد. کد اتحادیه راگبی از آن پس برای تمایز با راگبی لیگ، نام “راگبی یونیون” را به خود گرفت، اما هر دو نسخه از این ورزش در بیشتر نقاط جهان به سادگی به عنوان “راگبی” شناخته می‌شوند.

اولین بازی‌های بین‌المللی راگبی

اولین بازی بین‌المللی راگبی در 27 مارس 1871 بین اسکاتلند و انگلیس در شهر ادینبورگ برگزار شد. اسکاتلند با یک گل و یک امتیاز (ترای) مقابل یک گل انگلیس به پیروزی رسید. تا سال 1881 ایرلند و ولز نیز تیم‌های ملی خود را تشکیل دادند و در سال 1883 اولین رقابت بین‌المللی با عنوان “قهرمانی کشورهای خانگی” آغاز شد. سال 1883 همچنین سال برگزاری اولین تورنمنت راگبی هفت نفره به نام “ملروز سونز” است که هنوز هم به صورت سالانه برگزار می‌شود.

دو تور مهم خارج از کشور در سال 1888 انجام شد: یک تیم از جزایر بریتانیا از استرالیا و نیوزیلند بازدید کرد، اگرچه این یک رویداد خصوصی بود، اما زمینه‌ای برای تورهای آینده‌ی “شیرهای بریتانیا و ایرلند” ایجاد کرد. و تیم راگبی بومیان نیوزیلند در سال 1888-1889، اولین تیم خارج از کشور را برای تماشاگران بریتانیایی به ارمغان آورد.

در اوایل تاریخ راگبی یونیون، زمانی که حمل و نقل هوایی تجاری وجود نداشت، تیم‌های قاره‌های مختلف به ندرت با هم دیدار می‌کردند. هر دو تور قابل توجه اول در سال 1888 انجام شد – تیم جزایر بریتانیا به نیوزیلند و استرالیا سفر کرد و به دنبال آن تیم نیوزیلند به اروپا سفر کرد. به طور سنتی، معتبرترین تورها، سفر تیم‌های کشورهای نیمکره جنوبی استرالیا، نیوزیلند و آفریقای جنوبی به نیمکره شمالی و تورهای برگشت توسط یک تیم مشترک بریتانیا و ایرلند بود. تورها به دلیل زمان‌های طولانی سفر و تعداد بازی‌های انجام‌شده، ماه‌ها به طول می‌انجامید. تیم نیوزیلند 1888 تور خود را در ماه ژوئن در هاوکس بی آغاز کرد و برنامه خود را تا آگوست 1889 تکمیل نکرد و در این مدت 107 بازی راگبی انجام داد. تیم‌های بین‌المللی در تور، بازی‌های تست را مقابل حریفان بین‌المللی، از جمله تیم‌های ملی، باشگاهی و شهرستانی در راگبی نیمکره شمالی یا تیم‌های استانی/ایالتی در راگبی نیمکره جنوبی انجام می‌دادند.

تورهای بین‌قاره‌ای و المپیک فوتبال راگبی

بین سال‌های 1905 تا 1908، هر سه کشور مهم راگبی نیمکره جنوبی، اولین تیم‌های تور خود را به نیمکره شمالی فرستادند: نیوزیلند در سال 1905، آفریقای جنوبی در 1906 و استرالیا در 1908. هر سه تیم سبک بازی، سطح آمادگی جسمانی و تاکتیک‌های جدیدی به همراه آوردند و بسیار موفق‌تر از انتظارات منتقدان ظاهر شدند.

تیم تور نیوزیلند در سال 1905 قبل از هر مسابقه، هاکا اجرا می‌کرد که این موضوع باعث شد مدیر اتحادیه راگبی ولز، تام ویلیامز، پیشنهاد دهد تا بازیکن ولز، تدی مورگان، با خواندن سرود ملی ولز، “هِن ولاد فای نهادائو”، به عنوان پاسخ، جمعیت را رهبری کند. پس از شروع آواز خواندن مورگان، جمعیت نیز به او پیوستند: اولین باری که یک سرود ملی در ابتدای یک رویداد ورزشی خوانده شد. فرانسه نیز در سال 1905 در اولین بازی بین‌المللی خود به مصاف انگلیس رفت.

راگبی یونیون چهار بار در طول قرن بیستم به عنوان یکی از رشته‌های بازی‌های المپیک در نظر گرفته شد. در طول جنگ جهانی اول هیچ بازی بین‌المللی راگبی و مسابقه باشگاهی تحت حمایت اتحادیه برگزار نشد، اما رقابت‌ها از طریق تیم‌های خدماتی مانند تیم ارتش نیوزیلند ادامه یافت. در طول جنگ جهانی دوم، اکثر کشورها بازی‌های بین‌المللی انجام ندادند، هرچند ایتالیا، آلمان و رومانی تعداد محدودی بازی انجام دادند و کمبریج و آکسفورد نیز مسابقه سالانه‌ی دانشگاهی خود را ادامه دادند.

اولین تورنمنت بین‌المللی راگبی هفت نفره که به طور رسمی مورد تأیید قرار گرفت، در سال 1973 در موریفیلد، یکی از بزرگترین استادیوم‌های اسکاتلند، به عنوان بخشی از جشن‌های صدمین سالگرد اتحادیه راگبی اسکاتلند برگزار شد.

آیا فوتبال راگبی به جام جهانی ورود کرده است ؟

در سال 1987 اولین دوره جام جهانی راگبی در استرالیا و نیوزیلند برگزار شد و نیوزیلند قهرمان این دوره شد. اولین تورنمنت راگبی هفت نفره جام جهانی نیز در سال 1993 در موریفیلد برگزار گردید. راگبی هفت نفره در سال 1998 وارد بازی‌های مشترک‌المناطق (مشترک‌المناطق سابق) شد و در سال 2016 به بازی‌های المپیک اضافه گردید. در بازی‌های المپیک 2020 توکیو نیز هر دو بخش مردان و زنان راگبی هفت نفره برگزار شد.

راگبی یونیون تا آگوست 1995 (کمی پس از اتمام جام جهانی 1995) که هیئت بین‌المللی راگبی این ورزش را “باز” اعلام کرد و محدودیت‌های پرداخت به بازیکنان را لغو نمود، ورزشی آماتوری محسوب می‌شد. با این حال، دوره قبل از 1995 راگبی یونیون با اتهامات مکرر “حرفه‌ای‌نمایی” همراه بود، از جمله تحقیقاتی در بریتانیا توسط کمیته منتخب مجلس عوام در اوایل سال 1995. پس از معرفی حرفه‌ای شدن، رقابت‌های باشگاهی فرا-ملی آغاز شد، با “هینیکن کاپ” در نیمکره شمالی و “سوپر راگبی” در نیمکره جنوبی.

“سه ملت” تورنمنت سالانه‌ی بین‌المللی با حضور استرالیا، نیوزیلند و آفریقای جنوبی، در سال 1996 آغاز به کار کرد. در سال 2012، این رقابت با در نظر گرفتن عملکرد چشمگیر آرژانتین در بازی‌های بین‌المللی (به‌ویژه کسب مقام سومی در جام جهانی راگبی 2007) برای شایستگی حضور در این رقابت‌ها، به این کشور نیز گسترش یافت. در نتیجه‌ی افزایش تیم‌ها به چهار تیم، نام این تورنمنت به “قهرمانی راگبی” تغییر یافت.

چیدمان تیم راگبی یونیون

هر تیم بازی را با 15 بازیکن در زمین و به طور معمول هفت یا هشت بازیکن ذخیره آغاز می‌کند، اما این تعداد در سطح آماتور ممکن است متفاوت باشد. 15 بازیکن حاضر در زمین به هشت نفر “فوروارد” (دو نفر بیشتر از راگبی لیگ) و هفت نفر “بک” تقسیم می‌شوند. معمولاً تعداد بازیکنان ذخیره “فوروارد” به طور قابل توجهی بیشتر از بازیکنان ذخیره “بک” است، برای مثال، آفریقای جنوبی در بازی مقابل نیوزیلند در توئیگنهام در آگوست 2023، از ترکیب 7-1 به نفع بازیکنان “فوروارد” استفاده کرد. ترکیب 6-2 یا 5-3 رایج‌تر است.

فورواردها (مهاجمان)

مسئولیت اصلی بازیکنان فوروارد به دست آوردن و حفظ مالکیت توپ است. فورواردها نقش حیاتی در تکل زدن و شرکت در راک (مبارزه برای تصاحب توپ در روی زمین) برای متوقف کردن بازیکنان حریف ایفا می‌کنند. بازیکنان در این موقعیت‌ها به طور کلی جثه بزرگتر و قدرت بدنی بیشتری دارند و در اسکرام (میدان مبارزه برای تصاحب توپ با درگیر شدن بازیکنان) و لاین اوت (نحوه‌ی شروع مجدد بازی پس از خروج توپ از زمین) شرکت می‌کنند. از فورواردها به طور کلی، به خصوص زمانی که در اسکرام هستند، به عنوان «پک» (گروه) یاد می‌شود.

خط مقدم

خط مقدم از سه بازیکن تشکیل شده است: دو پروپ (پروپ سست و پروپ تایت) و هوکر. وظیفه‌ی دو پروپ، حمایت از هوکر در هنگام اسکرام، پشتیبانی از بازیکنان پرش‌کننده در لاین اوت و تأمین قدرت و توان در راک و مول (مبارزه‌ی گروهی برای تصاحب توپ) است. سومین موقعیت در خط مقدم، هوکر است. هوکر موقعیت کلیدی در بازی تهاجمی و تدافعی است و مسئول به دست آوردن توپ در اسکرام می‌باشد. هوکرها به طور معمول توپ را در لاین اوت پرتاب می‌کنند.

خط دوم

خط دوم از دو لاک (قفل) یا لاک فوروارد تشکیل شده است. لاک‌ها معمولاً بلندترین بازیکنان تیم هستند و در پرش‌های لاین اوت تخصص دارند. نقش اصلی لاک در لاین اوت، پرش ایستاده است که اغلب توسط سایر فورواردها حمایت می‌شود تا توپ پرتاب شده را بگیرند یا اطمینان حاصل کنند که توپ به سمت تیم آن‌ها فرود می‌آید. لاک‌ها همچنین نقش مهمی در اسکرام دارند و مستقیماً پشت سر سه بازیکن خط مقدم قرار می‌گیرند و نیروی پیش‌برنده را تأمین می‌کنند.

بک‌ها (مدافعان)

نقش بک‌ها ایجاد و تبدیل فرصت‌های امتیازآور است. آنها به طور کلی از بازیکنان فوروارد کوچک‌تر، سریع‌تر و چابک‌تر هستند.  تمایز دیگر بین بک‌ها و فورواردها این است که انتظار می‌رود بک‌ها از مهارت‌های ضربات پا و توپ‌دهی بالاتری برخوردار باشند، به ویژه فلای‌هف، اسکرام‌هف و فول‌بک.

هاف‌بک‌ها (نیمه پشت)

هاف‌بک‌ها از دو موقعیت تشکیل شده‌اند، اسکرام‌هف و فلای‌هف، که در نیمکره جنوبی به ترتیب به عنوان هاف‌بک و اولین پنج‌هشتم نیز شناخته می‌شوند. فلای‌هف برای برنامه بازی تیم حیاتی است و عملکرد تیم را هدایت می‌کند. آنها معمولاً اولین نفری هستند که توپ را پس از خراب شدن بازی، لاین‌اوت یا اسکرام از اسکرام‌هف دریافت می‌کنند و باید در مورد اقداماتی که باید انجام دهند قاطع باشند و در برقراری ارتباط با بک‌های کناری مؤثر باشند.  بسیاری از فلای‌هف‌ها همچنین زننده‌ی ضربات ایستگاهی تیم خود هستند. اسکرام‌هف حلقه‌ی اتصال بین فورواردها و بک‌ها است.  آنها توپ را از لاین‌اوت دریافت می‌کنند و توپ را از پشت اسکرام خارج می‌کنند و معمولاً آن را به فلای‌هف پاس می‌دهند.  آنها همچنین اسکرام را تغذیه می‌کنند و گاهی اوقات باید به عنوان یک فوروارد آزاد چهارم عمل کنند.

سه-چهارتم‌ها (سه‌چهارم خط دفاع)

چهار موقعیت سه-چهارم وجود دارد: دو سنتر (داخلی و خارجی) و دو وینگ (چپ و راست). در نیمکره جنوبی، به سنتر داخل به طور معمول به عنوان پنج‌هشتم دوم و به سنتر خارج به سادگی به عنوان سنتر اشاره می‌شود. وظیفه‌ی سنترها تلاش برای تکل زدن به بازیکنان مهاجم است، در حالی که در حمله، آنها باید از سرعت و قدرت برای شکستن خطوط دفاعی حریف استفاده کنند. وینگ‌ها به طور کلی در خارج از خط دفاعی قرار می‌گیرند. عملکرد اصلی آنها تکمیل حرکات و کسب امتیاز (トライ) است.  وینگ‌ها معمولاً سریع‌ترین بازیکنان تیم هستند و دوندگان ماهری هستند که از سرعت خود برای فرار از تکل استفاده می‌کنند.

فول‌بک (آخرین مدافع)

فول‌بک به طور معمول چندین متر عقب‌تر از خط دفاعی قرار می‌گیرد. آنها اغلب ضربات حریف را دریافت می‌کنند و معمولاً آخرین خط دفاعی هستند در صورتی که حریفی از خط دفاعی عبور کند. [53] دو مورد از مهم‌ترین ویژگی‌های یک فول‌بک خوب، مهارت دریافت توپ قابل اعتماد و یک بازی ضربات پای خوب است.

روش های کسب امتیاز در راگبی

راگبی یونیون بین دو تیم انجام می شود – تیمی که امتیاز بیشتری کسب کند برنده بازی است. امتیاز به چند روش قابل کسب است: یک  روش ان است که با زمین زدن توپ در محوطه “این-گول” (بین خط دروازه و خط توپ مرده) به دست می آید، 5 امتیاز ارزش دارد و یک ضربه تبدیل بعدی 2 امتیاز کسب می کند.روش دیگر ، یک “ضربه پنالتی” یا یک “دراپ گل” موفق هر کدام 3 امتیاز کسب می کنند.  ارزش هر یک از این روش های گلزنی در طول سال ها تغییر کرده است.

نکات جالب از ورزش راگبی را اینجا مطالعه کنید کلیک کنید . 

نام زمین بازی راگبی چیست ؟ محوطه و داور در این بازی

طبق قوانین بازی ورلد راگبی یک زمین راگبی معمولی که رسما به عنوان “محوطه بازی” شناخته می شود، از دو منطقه اصلی تشکیل شده است:

“محوطه بازی” که شامل “زمین بازی” و دو “این-گول” است،
“محوطه اطراف”، فضایی باز و بدون موانعی مانند حصارها و سایر اشیایی که می تواند برای بازیکنان و داوران خطرناک باشد (اما شامل پرچم های نشانگر که معمولاً از ساختار نرم ساخته شده اند، نمی شود).
داور (و دستیاران آنها) به طور کلی اختیار و مسئولیت کامل بازیکنان و سایر مقامات داخل محوطه بازی را دارند. حصارها یا طناب ها (به ویژه در باشگاه های آماتور) به طور کلی برای مشخص کردن وسعت این منطقه استفاده می شود، اگرچه در ورزشگاه های مدرن این ممکن است شامل کل کف عرصه یا فضای تعیین شده دیگر باشد.

قوانین، فراتر از همه، الزام آورند که سطح محوطه بازی ایمن باشد، در عین حال استفاده از چمن، ماسه، خاک رس، برف یا چمن مصنوعی مطابق را مجاز می داند. سطح زمین عموماً در سراسر محوطه بازی و محوطه اطراف یکنواخت خواهد بود، اگرچه بسته به اینکه محیط چقدر بزرگ باشد، ممکن است از سطوح دیگری مانند خاک، چمن مصنوعی و غیره در خارج از محیط “لغزنده” از محدوده زمین بازی استفاده شود.

محوطه بازی از چه چیزهایی تشکیل شده است ؟

در بیشتر موارد، “محوطه بازی” جایی است که اکثر بازی ها در آن انجام می شود. توپ تا زمانی که در این منطقه قرار دارد، به طور کلی زنده در نظر گرفته می شود، به شرطی که بازیکنان مرتکب خطا نشوند، با اعمال قوانین ویژه برای مناطق خاصی از محوطه بازی.

محوطه بازی از موارد زیر تشکیل شده است:

ابعاد زمین بازی
یک “زمین بازی” معمولی برای راگبی بزرگسالان به طور کلی 100 متر طول و 68-70 متر عرض دارد، بسته به نیازهای خاص هر زمین. قوانین بازی را ملزم می کند که زمین بازی بین 94 تا 100 متر (103 و 109 یارد) طول و عرضی بین 68 تا 70 متر (74 و 77 یارد) داشته باشد.

از آنجایی که سایر رشته های فوتبال مانند فوتبال و راگبی لیگ عرض ترجیحی یا استاندارد 68 متری را مشخص کرده اند، این مورد اغلب استفاده می شود مگر اینکه زمینی به طور خاص برای جای دادن یک زمین راگبی 70 متری طراحی شده باشد. 100 متر طول معمولی است، با خطی (که در زیر مشاهده می کنید) که اغلب در نیمه راه با علامت “50” روی آن مشخص شده است که نشان دهنده 50 متر از هر خط دروازه است. این تغییرات در قوانین مجاز است، احتمالاً برای جای دادن به زمین های قدیمی تر (شاید حتی قبل از سیستم متریک زمانی که یارد و فوت مشخص می شد) و کشورهای در حال توسعه.

سایر خطوط و نشانه گذاری ها
زمین بازی توسط یک خط “نیمه راه” محکم که در نقطه میانی خود عمود بر خطوط کناری کشیده شده است، تقسیم می شود. یک خط 0.5

خطوط و علامت گذاری های زمین راگبی

خطوط
خط نیمه راه: این خط محکم در نقطه میانی زمین، عمود بر خطوط کناری کشیده شده است و زمین را به دو نیمه تقسیم می کند.
خط 50 متری: این خط در نیمه راه زمین کشیده شده و 50 متر از هر خط دروازه فاصله دارد. این خط برای نشان دادن موقعیت شروع بازی و همچنین برای محاسبه برخی از جریمه ها استفاده می شود.
خطوط 22 متری: دو خط موازی 22 متر از هر خط دروازه به داخل زمین کشیده شده است. این خطوط “22” نامیده می شوند و ناحیه ای را که در آن قوانین خاصی اعمال می شود، مشخص می کنند. به عنوان مثال، یک بازیکن که توپی را که توسط تیم حریف لگد زده شده است در “22” خود به طور تمیز دریافت می کند، حق درخواست ضربه آزاد را دارد.
خطوط 10 متری: دو خط موازی 10 متر از خط نیمه راه به داخل زمین کشیده شده است. این خطوط “10” نامیده می شوند و حداقل فاصله ای را که تیم گیرنده باید هنگام دریافت ضربه شروع بازی عقب نشینی کند، نشان می دهند.
خطوط 5 متری: دو خط موازی 5 متر از هر خط دروازه به داخل زمین کشیده شده است. این خطوط “5” نامیده می شوند و حداقل فاصله ای را که اسکرام ها می توانند به هر خط دروازه نزدیک شوند، نشان می دهند.
خطوط ترام: دو جفت خط موازی 5 متر و 15 متر از هر خط کناری به داخل زمین کشیده شده است. این خطوط “خطوط ترام” نامیده می شوند و ناحیه ای را که بازیکنان باید هنگام رقابت برای پرتاب خط ایستاده باشند، مشخص می کنند.

علامت گذاری ها

پرچم های تاچ: پرچم های رنگی در امتداد خطوط کناری و خطوط تاچ این-گول قرار دارند. از این پرچم ها برای نشان دادن محل خروج توپ از زمین استفاده می شود.
پرچم های گوشه: پرچم های رنگی در گوشه های زمین قرار دارند. از این پرچم ها برای نشان دادن محل پرتاب خط در گوشه ها استفاده می شود.
علامت های اسکرام: دو علامت در زمین مشخص می کنند که اسکرام ها باید کجا تشکیل شوند.
نقطه ضربه شروع بازی: یک علامت در مرکز زمین مشخص می کند که ضربه شروع بازی باید از کجا زده شود.

مناطق

محوطه بازی: این منطقه مستطیلی شکل شامل زمین بازی و دو این-گول است. این جایی است که اکثر بازی ها انجام می شود.
محوطه اطراف: این منطقه فضای باز و بدون موانعی است که در اطراف محوطه بازی قرار دارد.
این-گول: دو منطقه در انتهای هر زمین قرار دارند که برای کسب امتیاز از طریق زمین زدن توپ در آنها استفاده می شود.
منطقه 22: دو ناحیه 22 متری در هر انتهای زمین قرار دارند که در آن قوانین خاصی اعمال می شود.
منطقه اسکرام: این منطقه مستطیلی شکل در مرکز زمین قرار دارد و جایی است که اسکرام ها تشکیل می شوند.

قوانین مربوط به خطوط و علامت گذاری ها

توپ زمانی که تمام قسمت های آن از یک خط عبور کند، خارج از زمین محسوب می شود.
اگر توپ در حین بازی از زمین خارج شود، بازی با پرتاب خط از نزدیک ترین نقطه ای که توپ از زمین خارج شده است، از سر گرفته می شود.
ضربه شروع بازی باید از نقطه مشخص شده در مرکز زمین زده شود.
اسکرام ها باید در نقاط مشخص شده در زمین تشکیل شوند.
بازیکنان باید هنگام رقابت برای پرتاب خط در خطوط ترام بایستند.

اهمیت خطوط و علامت گذاری ها

خطوط و علامت گذاری ها نقش مهمی در راگبی یونیون ایفا می کنند. آنها به وضوح مشخص می کنند که زمین بازی کجاست، قوانین مختلف در کجا اعمال می شود و بازی چگونه باید از سر گرفته شود. این امر به اطمینان از عادلانه و منظم بودن بازی کمک می کند.

تقاطع خطوط و علامت گذاری ها

به طور کلی، نقاطی که خطوط چین دار با سایر خطوط تقاطع پیدا می کنند با علامت “T” یا به شکل ضربدر مشخص می شوند، اگرچه امتداد خطوط چین دار به طور کلی در فاصله 5 متری از خطوط دروازه یا خطوط کناری کشیده نمی شوند تا بتوانند مرزبندی واضحی از زمین بازی ایجاد کنند.

قوانین بازی، زمین بازی را مستطیل شکل الزام می کنند، با این حال ممکن است تغییراتی با تأیید اتحادیه های مربوطه مجاز باشد. نمونه قابل توجهی بیضی شکل Chatswood Oval در سیدنی، استرالیا است که زمین خانگی باشگاه راگبی گوردون است و خطوط توپ مرده خمیده ای دارد تا فضای موجود در این-گول را به حداکثر برساند.

در جایی که چندین ورزش از یک زمین استفاده می کنند (به عنوان مثال، یک باشگاه راگبی لیگ و یک باشگاه راگبی یونیون که یک زمین را به اشتراک می گذارند)، ممکن است خطوط روی هم، گاهی اوقات با رنگ های مختلف، کشیده شوند. با این حال، به خصوص برای تلویزیون، خطوط زمین راگبی یونیون به طور کلی به رنگ سفید رنگ آمیزی می شوند. برخی از استثنائات شامل والابیز (تیم ملی استرالیا) است که اغلب دارای خطوط کشی زرد هستند. باشگاه های محلی ممکن است از رنگ مشکی، زرد یا سایر رنگ ها روی چمن استفاده کنند و سایر سطوح ممکن است نیاز به تکنیک های علامت گذاری متفاوتی داشته باشند.

محوطه اطراف

برای تعیین اینکه آیا توپ “خارج از محدوده” است (یعنی زمین بازی را ترک کرده است) یا خیر، محوطه اطراف تا بی نهایت از زمین بازی امتداد می یابد.
هنگامی که یک توپ یا بازیکن به تاچ می رود، به طور کلی یک پرتاب خط در نقطه ای از خط کناری که زمین را ترک کرده اند به تیم حریف اعطا می شود. استثناها شامل یک ضربه “از روی توپ کامل” (یعنی توپ قبل از رفتن به تاچ در زمین بازی فرود نیامده است) است که در این صورت پرتاب خط همچنان در خط کناری انجام می شود اما در امتداد خطی که توپ لگد زده شده است، یا زمانی که یک تیم یک ضربه آزاد از روی یک “پنالتی” دریافت می کند که در آن صورت حق پرتاب توپ را حفظ می کنند.
طبق قوانین، محوطه اطراف باید عاری از موانع و اشیاء سنگین و جامد باشد که می تواند برای بازیکنان در فاصله حداقل 5 متری از زمین بازی خطرناک باشد. بازیکنان اغلب چه به طور تصادفی و چه به دلیل مجبور شدن به ترک زمین، گاهی اوقات لیز می خورند یا نیاز به کاهش سرعت از یک دوش سریع دارند. بسیاری از مکان ها در سطوح نخبه فضای بیشتری را در اطراف زمین برای جای دادن بازیکنان تناسب اندام تر و سریعتر (یا سنگین تر) اختصاص می دهند. دوربین های ثابت روی سه پایه و تابلوهای تبلیغاتی اغلب مقصران اصلی آسیب دیدگی بازیکنان در محوطه اطراف هستند.

تیرهای دروازه

تیرهای دروازه راگبی به شکل H هستند و در وسط خطوط دروازه در هر انتهای زمین قرار دارند. آنها از دو تیر عمودی (که به آنها “افراشته ها” می گویند) تشکیل شده اند که به طور کلی از فولاد یا سایر فلزات ساخته شده اند اما گاهی اوقات از چوب یا پلاستیک هستند و 5.6 متر (6.1 یارد) از هم فاصله دارند و به یک “تیر افقی” 3 متر (3.3 یارد) بالای زمین وصل می شوند. حداقل ارتفاع برای افراشته های تیر 3.4 متر (3.7 یارد) است، [65] و به طور کلی تیرهای بلندتر دیده می شوند. قسمت های پایینی هر افراشته به طور کلی با پدهای مخصوص ساخته شده برای محافظت از بازیکنان در برابر آسیب دیدگی در هنگام برخورد با تیرها و ایجاد فرصتی دیگر برای حامیان مالی پیچیده می شوند. تا زمانی که تغییر قانون توسط ورلد راگبی در سال 2020 انجام شد، امکان داشت یک بازیکن مهاجم با زمین زدن توپ به پایه افراشته امتیاز کسب کند، زیرا پدها به عنوان امتداد خط دروازه در نظر گرفته می شدند.

پرچم ها

همچنین در محوطه اطراف مجموعه ای از 14 پرچم وجود دارد که هر کدام حداقل 1.2 متر ارتفاع دارند و تقاطع خطوط خاص یا سایر مسافت های تعیین شده را نشان می دهند. اینها به طور کلی یک تیر پلاستیکی روی یک پایه فنری یا پایه نرم دیگر هستند که گاهی اوقات پرچمی در بالای آن قرار دارد که با پد فوم پوشیده شده است. موارد دیگر ممکن است پلاستیک قالب‌گیری شده یا مقوا یکبار مصرف باشند. در سطوح پایین ممکن است از این پرچم ها استفاده نشود، اما همچنان در قوانین مشخص شده اند. پرچم ها به شرح زیر قرار می گیرند:

یک پرچم در هر تقاطع خطوط تاچ این-گول و خطوط دروازه (در مجموع چهار پرچم)
یک پرچم در هر تقاطع خطوط تاچ این-گول و خطوط توپ مرده (در مجموع چهار پرچم)
یک پرچم 2 متر خارج از هر یک از خطوط کناری، در راستای هر دو خط 22 متری (در مجموع چهار پرچم)
یک پرچم 2 متر خارج از هر یک از خطوط کناری، در راستای خط نیمه راه (در مجموع دو پرچم)

خلاصه

زمین راگبی از دو منطقه اصلی تشکیل شده است: محوطه بازی و محوطه اطراف. محوطه بازی به نوبه خود به زمین بازی و دو منطقه این-گول تقسیم می شود. محوطه اطراف فضایی باز و بدون مانع است که در اطراف محوطه بازی قرار دارد. این بازی سراسر هیجان و لذت برای بازیکنان و همین طور تماشاچیان دارد که توانسته قرن ها مورد توجه انسان های نسل های مختلف قرار بگیرد . در این مقاله در مجله عمومی ما از همه چیز تیم راگبی به شما گفتیم از این که تیم راگبی چند نفره هست تا این که چه قوانین و نگاتی دارد همین طور تاریخ زیبا و متفاوت آن را در این جا مطالعه کردیم . ما و مخاطبان دیگر مجله عمومی منتظر نظرات و پیشنهادات شما در این زمینه هستیم .